ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
3. Βοστάνειον...
Λίγο πριν...
Έφτασα στην Αθήνα με καθυστέρηση και αναγκάστηκα να περιμένω στο αεροδρόμιο 10 ώρες διότι δεν υπήρχε νωρίτερα πτήση για την Μυτιλήνη.
Ήμουν πολύ κουρασμένος από το ταξίδι, καταβεβλημένος λόγω υγείας και ιδιαίτερα προβληματισμένος για το τι μέλλει γενέσθαι…
Οι επόμενες ημέρες περιελάμβαναν ιατρικές εξετάσεις, πολύ συντηρητική διατροφή και προσαρμογή στα νέα δεδομένα…
Η αδελφή μου άρχισε να μου κάνει ρεφλεξολογία· η ρεφλεξολογία έχει την «κακή συνήθεια» να φέρνει στην επιφάνειά τον πόνο και να αναδεικνύει το νόσημα. Τα πόδια μου και συγκεκριμένα τα πέλματα, θα με «σούβλιζαν» για τους επόμενους 2 μήνες…
⇒ Μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα, διάβασα την ανάρτηση-πρόσκλησή του γαμπρού μου στις 9 Νοεμβρίου 2015 στο facebook -για να μου στείλουν θεραπευτικό Reiki εξ αποστάσεως- και συγκινήθηκα αφάνταστα από την ανταπόκριση αγάπης όλων αυτών των ανθρώπων που αφιέρωσαν θετική ενέργεια, προσευχή και πολύτιμο χρόνο από την ζωή τους για εμένα (κάντε κλικ εδώ, αναζητείστε με βάση την ημερομηνία και δείτε την σχετική ανάρτηση στις 9 Νοεμβρίου 2015 στο fb).
Αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη και σας ευχαριστώ πολύ για αυτήν την μοναδική και συγκλονιστική εμπειρία που βίωσα χάρη σε όλους εσάς!
Το πρωί της Τρίτης (24 Νοεμβρίου 2015) επισκέφθηκα έναν ιδιωτικό ηπατολόγο στην Μυτιλήνη.
Με βάση την πρώτη εικόνα που διαμόρφωσε, τα ιατρικά δεδομένα που του ανέφερα και τα γεγονότα από το «πέρασμα» μου από το Woodhull «θορυβήθηκε» και τηλεφώνησε αμέσως σε φιλικά του εργαστήρια ούτως ώστε να κάνω εξετάσεις αίματος και υπέρηχο άνω κοιλίας. Η βοηθός του –αφού μου πήρε αίμα– με οδήγησε στο πρώτο εργαστήριο όπου έδωσε το δείγμα για ανάλυση. Κατόπιν, με άφησε στο δεύτερο εργαστήριο όπου και έκανα τον υπέρηχο. Μετά την εξέταση κατευθύνθηκα προς το ταμείο για να πληρώσω, να παραλάβω το cd και τα γραπτά αποτελέσματα…
Τότε, ο εξεταστής/ιατρός απεφάνθη και κατόπιν ελάλησεν και είπεν: « Αφαίρεσή της χοληδόχου κύστεως, είναι γεμάτη πέτρες! Το συκώτι σου είναι σε “άσπρα χάλια!” »
Πλήρωσα και επέστρεψα στο ιατρείο του ηπατολόγου για να δει-αναλύσει τα αποτελέσματα και να συζητήσουμε τι μέλλει γενέσθαι…
Έμεινα στο ιατρείο περιμένοντας 3 ώρες. Την μία ώρα μου έλεγε… έλεγε… έλεγε… Κυριολεκτικά μου έκανε το κεφάλι «καζάνι»!
« Έχεις αυτό, έχεις εκείνο, έχεις το άλλο… Μπορεί να είναι αυτό, μπορεί εκείνο, μπορεί το άλλο… Θα κανονίσουμε εγχείρηση στην Αθήνα… σε νοσοκομείο που συνεργάζομαι… »
Το « ἥξεις ἀφήξεις οὐκ ἐν πολέμῳ θνήξεις »* σε όλο του το μεγαλείο, όπως και το βρες χρήματα… Τ Ω Ρ Α !!!
Τις άλλες 2 ώρες ανέμενα τα αιματολογικά αποτελέσματα…
Έφυγα στις 14:30 μ.μ. αφού προηγουμένως με προέτρεψε να επιστρέψω την επομένη για να κάνω γαστροσκόπηση…
Ήμουν κατάκοπος και από το πρωί στις 07:30 π.μ. που ξεκίνησα από την Ερεσό μέχρι τις 16:15 μ.μ. που επέστρεψα, νηστικός.
Την επόμενη ημέρα (25 Νοεμβρίου 2015) στις 08:50 π.μ. τηλεφώνησα στην γραμματέα του και ανέβαλα την εξέταση. Δεν είχα καθόλου ενέργεια…
* Ο αινιγματικός και διφορούμενος χρησμός: « ἥξεις ἀφήξεις οὐκ ἐν πολέμῳ θνήξεις », από την ιέρεια του Μαντείου των Δελφών (Πυθία) έχει καταστεί συνώνυμος της ασάφειας.
Η ώρα της αλήθειας...
Το πρωί της 26ης Νοεμβρίου 2015 έφαγα 3 κουταλιές δημητριακών ολικής αλέσεως με λίγο άπαχο γάλα και επισκέφθηκα την αδελφή μου.
Το σπίτι βρίσκεται στην άκρη του χωριού και η πρόσβαση με αυτοκίνητο είναι πολύ δύσκολη…
Ήταν 09:15 π.μ. και η αδελφή μου θέλησε να μου κάνει ρεφλεξολογία.
Από τις προηγούμενες συνεδρίες τα πέλματα μου πονούσαν πάρα πολύ στα σημεία που πατούσε με τα δάκτυλά της. Ένοιωθα έντονο/οξύ πόνο («σουβλιές») και της ζήτησα να πιέζει τα πέλματα πιο μαλακά…
Ξαφνικά, αισθάνομαι πολύ παράξενα και της φωνάζω να σταματήσει! Η αδελφή και η μητέρα μου « Π Α Γ Ω Σ Α Ν » !!!
«Πετάγομαι» επάνω και τρέχω στην τουαλέτα! Δεν μπορούσα να καταλάβω τι μου συνέβαινε… ούτε και ήθελα να ουρήσω ή κάτι άλλο…
Ένοιωσα να «φτερουγίζει» το στομάχι μου, να αδειάζω ενεργειακά, να στεγνώνει το στόμα μου, να ριγώ, να μουδιάζω ολόκληρος, να παγώνω, να ιδρώνω, να με μαχαιρώνουν αδιάκοπα! Όλα αυτά, μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα!
«Πέταξα» με μιας όλα τα ρούχα από επάνω μου! Δεν ανεχόμουν τίποτα να με ακουμπάει!
Έτρεξα ξανά πίσω στην τουαλέτα και έβαλα το δάκτυλο στον οισοφάγο για να προκαλέσω εμετό (σκέφτηκα αστραπιαία ότι δεν είχα φάει τόσο πολύ ούτως ώστε να είναι αυτή η αιτία της κρίσης)…
Έτσι ήταν, δεν έφταιγε το ελάχιστο φαγητό. Ήταν απλά η στιγμή της αλήθειας! Η στιγμή της πληρωμής των διατροφικών λαθών 47 χρόνων –και όχι μόνον…
Κατάλαβα αμέσως ότι δεν μπορούσα να κάνω κάτι και ως εκ τούτου δεν ξανά επιχείρησα να προκαλέσω εμετό.
Και τότε… άρχισε το πραγματικό, το μεγάλο μαρτύριο!
Το στομάχι και η κοιλιά μου άρχισαν να πάλλονται μέσα-έξω. Υπήρξε μία διαρκής ταλάντωση 10-15 εκατοστών (σαν να φουσκώνεις και να ξεφουσκώνεις την κοιλιά ταχύτατα -στην στιγμή).
Πανικοβλήθηκα και ένοιωσα να σβήνω (άθελα μου μετέδωσα αυτόν τον πανικό και στους δικούς μου)…
Η μητέρα μου στεκόταν στην άκρη της κουζίνας ανήμπορη να αντιδράσει ή να κάνει οτιδήποτε και έκλαιγε σαν μωρό παιδί!
Κάποια στιγμή… της ζήτησα μία λεκάνη διότι ένοιωσα πως ίσως κάνω εμετό… Την έφερε και την άφησε δίπλα από τον καναπέ (ξάπλωνα και σηκωνόμουν διαρκώς). Με ρώτησε κάτι και την έδιωξα ουρλιάζοντας!
Παρακάλεσα την αδελφή μου να ψάξει να βρει και να φέρει έναν ιατρό…
Έφυγε… και δεν ξέρω πόση ώρα έκανε για να βρει τον ιατρό Ιωάννη Χουρμούζη, ο οποίος και έσπευσε να με βοηθήσει…
Όλο αυτό το διάστημα δεν υπήρχε χρόνος, είχε σταματήσει!
Το μόνο που θυμάμαι, από αυτό το ενδιάμεσο διάστημα, είναι να ζητάω συγγνώμη από την μητέρα μου για τις φωνές που της «έβαλα»…
Ερχόμενος ο ιατρός αντιλήφθηκε αμέσως ότι η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη, άκρως επικίνδυνη και οριακή!
Άθελα μου, του μετέδωσα τον πανικό μου…
Μόλις έφτασε, τηλεφώνησε αμέσως στον ηπατολόγο που με είχε εξετάσει στην Μυτιλήνη, καθώς και στα επείγοντα στο Βοστάνειο Νοσοκομείο ούτως ώστε να μεριμνήσουν για έκτακτο περιστατικό και για άμεση μεταφορά ασθενούς…
Σε ανοιχτή ακρόαση από 2 τηλέφωνα έπαιρνε οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνει, πως να το κάνει… και άρχισε τις ενέσεις…
Μου έκανε σίγουρα 3 ενέσεις και δεν ήμουν σε θέση να ξέρω πότε άρχισε να εξομαλύνεται η κατάσταση. Μετά από πόση ώρα δηλαδή άρχισαν να επιδρούν οι ενέσεις στον οργανισμό μου ή και λόγω φυσικής εξέλιξης και ύφεσης του φαινομένου επήλθε η σχετική βελτίωση…
Βοστάνειον...
Γύρω στις 13:00 μ.μ. ήλθε το ασθενοφόρο. Ο ιατρός μου χορήγησε ορό και με συνόδευσε μέχρι το κέντρο υγείας της Καλλονής. Εκεί, με παρέλαβε άλλος ιατρός, ο οποίος με έστειλε «πεσκέσι» στο Βοστάνειο Νοσοκομείο στην Μυτιλήνη «παρέα» με την αδελφή μου…
Το «menu» στο Βοστάνειο περιελάμβανε εξετάσεις, «υπέροχα» cocktails αντιβιοτικών, πολλά φάρμακα (Lumaren για το στομάχι, Tramal και ενδιάμεσα Voltaren για τον πόνο, αντιπηκτικά αίματος -όπως στη Νέα Υόρκη), πολύ φασαρία στους θαλάμους από τους συγγενείς των ασθενών που συνέρρεαν για να δουν – «συμπαρασταθούν» στον ασθενή τους –αλλά το μόνο που έκαναν πραγματικά ήταν να ενοχλούν και να «λύνουν» το Μεσανατολικό πρόβλημα…
Ο θάλαμός των ασθενών ήταν φτιαγμένος για ένα, το πολύ 2 κρεβάτια, αλλά είχε 4…
Σε έναν τέτοιο θάλαμο μπορούσες να δεις πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις ασθενών! Ασθενείς οι οποίοι δεν θα έπρεπε να βρίσκονται μαζί στον ίδιο χώρο (π.χ. καρκινοπαθής που έκανε χημειοθεραπείες και μεταγγίσεις αίματος ή εμπύρετος καρδιοπαθής ή ασθενής με πνευμονία, τάσεις φυγής και ψυχολογικά προβλήματα που έκανε μεταγγίσεις αίματος, έβηχε αδιάκοπα και συνεχώς έφτυνε αίμα και εγώ)...
Πολύ εύκολα κάποιος ιός ή ένα μικρόβιο (από κάποιον ασθενή ή επισκέπτη) θα μπορούσε να προκαλέσει (σε κάποιον άλλο) τουλάχιστον πυρετό,* με απρόβλεπτες πραγματικά συνέπειες…
* Ευτυχώς, καθ΄όλην την διάρκεια αυτής της περιπέτειας που είχα με την υγεία μου, δεν ανέβασα ποτέ υψηλό πυρετό –μέχρι 37.8 ºC μόνον.
Δεν ένοιωθα το σώμα μου μετά από όσα συνέβησαν και μετά τον κολικό, τις ενέσεις, τα φάρμακα και τις αντιβιώσεις ήμουν «ένα καζάνι που έβραζε σε υψηλή θερμοκρασία» –έτσι αισθανόμουν…
Δεν μπορούσα να σκεφτώ και ήθελα να κοιμάμαι συνεχώς. Ήθελα να μην ακούω και να μην βλέπω τίποτα!
Η αδελφή μου παρέμεινε στο νοσοκομείο όλο το βράδυ και μέχρι την επομένη το μεσημέρι οπού της ζήτησα να επιστρέψει στην Ερεσό (ο γαμπρός μου έλειπε στο εξωτερικό, τα παιδιά της ήταν μικρά και φυσικά η μητέρα μας χρειαζόταν ενημέρωση, ηρεμία και υποστήριξη μετά το συμβάν)…
Εγώ, ό,τι χρειαζόμουν εκείνη την στιγμή, το είχα! (ιατροφαρμακευτική κάλυψη, μέριμνα, περίθαλψη και φροντίδα)
Οι ιατροί στις πρωινές και τις βραδινές τους επισκέψεις στον θάλαμο νοσηλείας ήταν πολύ φιλικοί (στην αρχή) και μου προξένησε εντύπωση ότι σε όλους τους άλλους ασθενείς εμφανίζονταν ένας ή δύο (το πολύ τρεις), ενώ σε εμένα ερχόταν «κουστωδία» όλη η βάρδια (5-10 άτομα)…
Οι νοσοκόμες ήταν σε γενικές γραμμές άριστες στην εργασία τους, φιλικές, με απίστευτες αντοχές (εργάζονται σε βάρδιες/εφημερίες των 12-18-24 ωρών) και ανοχές στις απαιτήσεις, τα καπρίτσια και τις παραξενιές των ασθενών και των συγγενών τους, καθώς και αστείρευτη υπομονή!
Αξίζει να σημειωθεί ότι εργάζονται ακούραστα –όντας απλήρωτες για πολλούς μήνες– με πελατειακές συμβάσεις εργασίας ολίγων μηνών –οι οποίες διακόπτονται, όποτε «γουστάρουν» οι πολιτικοί κηφήνες που «αρμέγουν» την αγ…Ελλάδα… (π.χ. πολλές φορές δύο μόνον καθημερινές ηρωίδες-νοσοκόμες, εξυπηρετούσαν και κάλυπταν τις ανάγκες νοσηλείας εκατό και πλέον ασθενών, χωρίς να έχουν το στοιχειώδες νοσοκομειακό υλικό -έστω, για τα απαραίτητα)…
Οι πρώτες ημέρες κύλησαν σε αυτόν τον ρυθμό (δεν θα μπορούσαν και αλλιώς). Ορός, φαρμακευτική αγωγή, εξετάσεις επί εξετάσεων, ύπνος και… αναγκαστική υπομονή…
Ενημέρωσα δε, εξ αρχής, τους ιατρούς σχετικά με το αλλεργικό μου ιστορικό (ειδικότερα για τα 5 αλλεργικά shocks που υπέστην στο Woodhull).
Στου κασίδη το κεφάλι...
Την τέταρτη ημέρα της νοσηλείας μου και για να αποδώσει καλύτερα η φαρμακευτική αγωγή-αντιβίωση, μου χορήγησαν συνδυαστικά Augmentin και… Flagile.**
Την πρόταση έκανε ένας εκ των θεραπόντων ιατρών (ο νεότερος) με το λογικό επιχείρημα ότι η συγκεκριμένη αντιβίωση (Flagile) θα είχε υψηλότερη και πιο άμεση απορρόφηση από τον οργανισμό. Επομένως, πιο άμεσα-καλύτερα αποτελέσματα και συνεπώς… ταχύτερη ανάρρωση…
Όμως… στου κασίδη το κεφάλι, «μάθαν μπάλα»… όλοι οι άλλοι…***
Μου χορήγησαν τo Flagile –για πρώτη και ευτυχώς τελευταία φορά– στις 21:00 μ.μ. περίπου και τα μεσάνυχτα… ήμουν μια «βόμβα» έτοιμη να εκραγεί!
Σταδιακά και μετά την χορήγησή του φαρμάκου άρχισε να «βράζει» όλο μου το κορμί…
Καιγόμουν και έτρεμα ταυτόχρονα!
Ένοιωσα να αφυδατώνομαι –παρ’ όλο που είχα ορό– και ένας απίστευτος εκνευρισμός με κυρίευσε ολοκληρωτικά!
Χτύπησα το κουδούνι 2 φορές και δεν εμφανίστηκε κάποια νοσοκόμα…
Αναγκαστικά σηκώθηκα και πήγα στο γραφείο τους! Ρώτησα που είναι ο εφημερεύων ιατρός και δεν ήξεραν (;), δεν ήθελαν (;) να μου πουν κάτι… Τις ενημέρωσα για το τι μου συμβαίνει και με «έγραψαν» στα παλαιά τους υποδήματα…
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περάσω άλλη μία μαρτυρική νύχτα!
Γέμισε το στόμα μου πληγές και άφτρες! Η γλώσσα μου έγινε σαν ανάγλυφος γεωγραφικός χάρτης (εκεί βρήκε διέξοδο και ξέσπασε η αντίδραση στο φάρμακο)…
** Το επόμενο χρονικό διάστημα και κάθε φορά που είχα συμπτώματα κολικών, είχα και την «κληρονομιά» του Flagile! Ένα στόμα γεμάτο άφτρες και πληγές, μια γλώσσα ανάγλυφη (γεωγραφία), σοβαρότατη εκδήλωση και έξαρση -σε τακτά χρονικά διαστήματα- του μύκητα Candida, 2 σωληνάρια Daktarin Gel (το ένα δεν ήταν αρκετό για την θεραπεία και αργότερα… δεν θα βοηθούσε καθόλου στις εξάρσεις του μύκητα) και πλύσεις με χαμομήλι και σόδα.
*** Η έκφραση χρησιμοποιείται για να δηλώσει την εκμετάλλευση ή την χρησιμοποίηση εις βάρους ενός ανθρώπου με υποτιμητικό τρόπο.
⇒ Μετά το άνωθεν περιστατικό και την αβλεψία / ανυπαρξία ιατρών και νοσοκόμων, πήρα την οριστική απόφαση να προχωρήσω –μόνος και με ιδίαν ευθύνη– προς την αποκατάσταση· εφαρμόζοντας αρχικά και πειραματικά τους καθαρισμούς με την μέθοδό του Andreas Moritz (σε συνδυασμό με την καταγραφή των γεγονότων, την μελέτη, την παρατήρηση και άλλες μεθόδους) και να μην κάνω πίσω, εκτός εάν… και μόνον εάν… συνέτρεχαν λόγοι αναγκαστικής εισόδου μου σε νοσοκομείο.
Την έκτη ημέρα της νοσηλείας μου πήγα για πρώτη φορά στην τουαλέτα.
Την ίδια ημέρα οι ιατροί μου πρότειναν να κάνω MRI. Τους απάντησα πως δεν ήθελα και τους ρώτησα εάν υπήρχε εναλλακτική λύση. Παραδόξως… δεν μου έδωσαν εναλλακτική λύση και έτσι δεν έκανα MRI (ήξερα ήδη ότι υπήρχε ανοικτού τύπου MRI εις την νήσον Χίος και όσοι ασθενείς είχαν το ίδιο πρόβλημα με εμένα, πήγαιναν εκεί για την εξέταση)…
⇒ Λέγονται, ακούγονται και γράφονται πολλά… για τους ιατρούς στην Ελλάδα. Σας δηλώνω υπεύθυνα ότι για την γυναικολογική εγχείρησή της μητέρας μου και για όλο το διάστημα της νοσηλείας μου στο Βοστάνειο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης, ποτέ και κανένας –ιατρός, νοσηλευτής ή οιοσδήποτε άλλος– δεν μου ζήτησε χρήματα ή έκανε έστω νύξη για επιπλέον αμοιβή. Τους Έλληνες ιατρούς –ειδικότερα τους νέους– τους διακρίνει αίσθημα ευθύνης, υψηλή κατάρτιση, άριστη γνώση της επιστήμης τους, ενίοτε καλή πρόθεση… ατελείωτη υπομονή και πολλές φορές… εργασία κάτω από αντίξοες –σε όλα τα επίπεδα και στάδια– συνθήκες (ατελείωτες βάρδιες, απάνθρωπες εφημερίες, ελάχιστο έως ανύπαρκτο νοσηλευτικό προσωπικό, τεράστια έλλειψη εξοπλισμού -ακόμα και σε βασικά είδη περίθαλψης και νοσηλείας). Όταν όμως αρχίζει η φυσική φθορά –λόγω φυσικής φθοράς, κόπωσης, χρόνου, παλαιότητας, συμφέροντος– και το νομοτελειακό ιατρικό κατεστημένο-γίγνεσθαι επιβάλει τους κανόνες του, τότε αλλοτριώνονται και γίνονται γρανάζια του συστήματος και υπάκουα «στρατιωτάκια» των φαρμακευτικών εταιρειών και των «βαρόνων» τους.
Πέρασαν 7 ημέρες χωρίς φαγητό και την ογδόη το πρωί μου έδωσαν τσάι με 2 φρυγανιές. Το μεσημέρι και το βράδυ μου έδωσαν λίγο φιδέ.
Το ίδιο menu διατηρήθηκε έως και την έξοδο μου από το νοσοκομείο (5 Δεκεμβρίου 2015) –με ιδίαν ευθύνη και υπογραφή φυσικά…