ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
4. Τα «Weekends» στο Βοστάνειο...
Το πρώτο μου «Weekend» στο Βοστάνειο...
Πριν προλάβω να καταλάβω-συνειδητοποιήσω τι μου συμβαίνει και τι μέλλει γενέσθαι, πριν να συνέλθω από την πολυήμερη παραμονή μου στο νοσοκομείο και πριν τελειώσω την δεκαήμερη φαρμακευτική αγωγή-αντιβίωση που μου είχαν χορηγήσει οι ιατροί μετά την έξοδο μου από αυτό (5 Δεκεμβρίου 2015), επέστρεψα με νέα κρίση παγκρεατίτιδας στις 10 Δεκεμβρίου για το πρώτο μου «Weekend» στο Βοστάνειο…
Η συμπεριφορά των ιατρών δεν ήταν πλέον η ίδια. Ειδικότερα, από την στιγμή που τους ανακοίνωσα ότι δεν θα έκοβα το ήπαρ μου και δεν θα προχωρούσα σε αφαίρεση της χοληδόχου κύστεως.
Η αδιαφορία τους ήταν προκλητική!
Μου είπαν να ετοιμαστώ για να πάω να κάνω υπέρηχο άνω κοιλίας το πρωί…
Ήλθε το μεσημέρι… πέρασε το απόγευμα… και το βράδυ στις 22:00 μ.μ. ο εφημερεύων ιατρός, που έκανε την καθιερωμένη επίσκεψη στους θαλάμους των ασθενών, ήλθε και στον δικό μου θάλαμο.
Τον ρώτησα εάν τελικά θα κάνω υπέρηχο και μου απάντησε ότι νόμιζε πως είχα ήδη κάνει…
Όσοι ασθενείς βρίσκονταν στο θάλαμο νοσηλείας και παρακολουθούσαν την συνομιλία μας, μόρφαζαν και κουνούσαν τα κεφάλια τους ειρωνικά…
Επέστρεψε στον θάλαμο 20 λεπτά αργότερα και μου ανήγγειλε πως έγινε κάποια παρανόηση και το επόμενο πρωί θα έκανα υπέρηχο… κανονικά…
Η επόμενη ημέρα (11 Δεκεμβρίου 2015) ξημέρωσε και… υπέρηχο δεν έκανα!
Ο ορός και η αντιβίωση έκαναν όμως την εργασία τους σωστά και στις 12 Δεκεμβρίου 2015 –αφού πρώτα μου έκαναν αιματολογικές εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν μεγάλη βελτίωση– ζήτησα από τους ιατρούς να φύγω από το νοσοκομείο…
Επακολούθησε η γνωστή λεκτική ιατρική τρομοκρατία και φυσικά υπέγραψα και ετοιμάστηκα να φύγω…
Την ώρα που μάζευα τα πράγματά μου, εισήλθε στον θάλαμο ο αλλοδαπός ιατρός. Μπροστά σε όλους τους ασθενείς και τους επισκέπτες που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στον θάλαμο, μου ζήτησε «θεατρικά» συγγνώμη για το θέμα με τον υπέρηχο.
Κατόπιν, με πλησίασε και μου είπε με χαμηλή φωνή –για να μην τον ακούσουν οι άλλοι– επακριβώς τα εξής:
« Ξέρω, έχω καταλάβει, ότι δεν θα προχωρήσεις σε χολοκυστεκτομή, ούτε και σε οτιδήποτε άλλο…
Στην χώρα μου είμαστε πολύ φτωχοί άνθρωποι και πιστεύουμε πολύ στις εναλλακτικές θεραπείες… Οι παγκρεατίτιδες, είναι μεν πολύ επικίνδυνες, αλλά έχουν σχετικά χαμηλό ποσοστό θνησιμότητας…
Θέλω να ξέρεις ότι εγώ θα είμαι εδώ! Για οτιδήποτε… και εάν… σου συμβεί… » (πανέξυπνος και παμπόνηρος άνθρωπος, «διαβόλου κάλτσα»)
Έφυγα από το νοσοκομείο και έκανα τον υπέρηχο σε ιδιωτικό εργαστήριο που έδειξε λευκό-λιπώδες ήπαρ (ηπατική στεάτωση) και διογκωμένη χοληδόχο κύστη –γεμάτη χολολίθους!
Τις επόμενες ημέρες έψαξα, ρώτησα, διάβασα και μελέτησα πάρα πολύ για το θέμα της συζήτησης μας και εκτίμησα πάρα πολύ την στάση-συμπεριφορά του απέναντι μου (ανεξαρτήτως των κινήτρων που το έκανε -ποτέ δεν γνωρίζεις απόλυτα τι σκέφτεται ή τι εννοεί κάποιος).
Από τις 15 Δεκεμβρίου 2015 έως τις 2 Ιανουαρίου 2016 που έκανα τον πρώτο καθαρισμό με παραλλαγή της μεθόδου του Andreas Moritz (δεν είχα προμηθευτεί ακόμα το βιβλίο του), προσπαθούσα να μελετήσω οτιδήποτε υπήρχε σχετικά με την περίπτωση μου –ιατρικά και εναλλακτικά.
Οι επόμενοι μήνες (μέχρι τις 9 Μαΐου 2016 που είχα το δεύτερο «Weekend»… μου στο Βοστάνειο) ήταν πραγματικά «μαρτυρικοί»!
Υπήρξαν στιγμές που προσπαθούσα να σταθώ στα πόδια μου και δεν μπορούσα! Έπιανα ένα ποτήρι για να πιώ νερό και μου έπεφτε από τα χέρια…
Πονούσα διαρκώς! Άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο… Μου έφταιγαν τα πάντα και τα έβαζα με θεούς και δαίμονες…
Προετοιμαζόμουν πολλές ημέρες για τον επόμενο καθαρισμό και κάποιος νέος κολικός με καθυστερούσε…
Πλήγωνα και στεναχωρούσα την μητέρα και την αδελφή μου, χωρίς να το θέλω.
Αποφάσισα να μείνω μόνος για να μην με βλέπουν σε αυτήν την κατάσταση! Δεν μπορούσα να φάω σχεδόν τίποτα (όλα μου προκαλούσαν πόνο, μικρό ή μεγάλο).
Στην απόγνωση τους, η αδελφή και ο γαμπρός μου (παρ΄όλο που μου είχαν προτείνει την εναλλακτική οδό), με προέτρεψαν πολλές φορές να το ξανά σκεφτώ… και να χειρουργηθώ.
Ήμουν όμως αποφασισμένος και παρά την τραγική σωματική, ψυχολογική, επαγγελματική και οικονομική κατάσταση που βρισκόμουν, δεν θα έκανα ποτέ πίσω!
Όλο αυτό το διάστημα κατέγραφα τα πάντα και μελετούσα διαρκώς…
Οι κολικοί, οι κρίσεις παγκρεατίτιδας, η νοσηρή κατάσταση του ήπατος και της χοληδόχου κύστεως, η άγνοια, η αναζήτηση, η αγανάκτηση, η δυσκολία στην προσαρμογή και τα νέα δεδομένα στην ζωή μου, οι ποικίλοι και αστάθμητοι παράγοντες, το άγχος, η ευμετάβλητη ψυχολογία και η απαράδεκτη ιατρική πρακτική, μου έδιναν περισσότερη δύναμη για να συνεχίσω…
Άρχισα να μελετώ την σύσταση των χολικών υγρών για να βρω έναν τρόπο ούτως ώστε να μην δημιουργούνται χολόλιθοι (συμπεριλαμβανομένης και της διατροφής). Ποια η βιοχημική σύσταση τους κ.λπ.
Έτσι, για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, θα δοκίμαζα την αποτελεσματικότητα της μελέτης μου…
Στους 4 καθαρισμούς –που κατάφερα να κάνω όλο αυτό το διάστημα– απέβαλα περισσότερους από 16.000 χιλιάδες χολολίθους…*
Οι χολόλιθοι ήταν διαφόρων μεγεθών. Οι μεγαλύτεροι είχαν διάμετρο 3,4 εκατοστά!
Θυμάμαι ότι, μετά από έναν από αυτούς τους καθαρισμούς, έδειξα στον συνεργάτη μου μια πράσινη μπάλα, σαν του τένις, φτιαγμένη από χολολίθους (ήταν περίπου εκατό, μεγάλοι και τους είχα μέσα σε ένα διαφανές σακουλάκι φαγητού).
Δεν πίστευε στα μάτια του!
Το ίδιο συνέβη και με τον ιατρό Ιωάννη Χουρμούζη. Μου το ζήτησε, διότι ήθελε να δει πως ήταν οι χολόλιθοι που απέβαλα.
* Επιλέξτε την επιλογή Blog/Ηπατικοί-Ενδοηπατικοί Λίθοι από τον κατάλογο επιλογής (menu) της ιστοσελίδας όπου και αναδεικνύεται το πρόβλημα…
⇒ Στην πρώτη (από αριστερά φωτογραφία) βλέπετε 3 δικούς μου χολολίθους, οι οποίοι είναι όμοιοι -ως προς την σύσταση τους- με αυτόν της δεύτερης φωτογραφίας (η μοναδική διαφορά τους είναι ότι οι τρεις έχουν αποβληθεί ήδη από τον οργανισμό, ενώ ο άλλος βρίσκεται ακόμα εντός αυτού). Στην τρίτη (μεσαία) φωτογραφία βλέπετε μία χοληδόχο κύστη, η οποία έχει αφαιρεθεί και έχει υποστεί τομή. Παρατηρείται δε, ότι υπάρχουν ιδίου σχηματισμού αλλά διαφορετικού χρωματισμού χολόλιθοι. Στην τέταρτη φωτογραφία οι αποβληθέντες βρωμόλιθοι, κοπρόλιθοι και χολόλιθοι έχουν διαφορετικό χρωματισμό (λόγω πρόσμιξης με τα κόπρανα ή και σύστασης) και στην πέμπτη φωτογραφία βλέπετε χολολίθους, τελείως διαφορετικής μορφής, από μία υπό αφαίρεση και τομή χοληδόχο κύστη.
«Weekend» αριθμός 2...
Στις 9 Μαΐου 2016 προέκυψε το δεύτερο μου «Weekend»… στο Βοστάνειο (είχαν προηγηθεί συνεχείς κολικοί που εξελίχθηκαν σε οξεία παγκρεατίτιδα)…
Η αντιμετώπιση των ιατρών γνωστή! (γέλια, ειρωνεία, λεκτική τρομοκρατία κ.λπ.)
Τους δήλωσα ότι θα βγω σε 72 ώρες και συνέχισαν να γελούν…
Όμως…
Οι νοσοκόμες με θυμόντουσαν!
Όλες, μου δήλωσαν, πως πίστευαν ότι δεν θα επιζήσω !!! (τόσο κακή ήταν η κατάστασή της υγείας μου το Νοέμβριο του 2015)
Όλες με ρωτούσαν τι έκανα και ήμουν καλύτερα… Το ίδιο με ρώτησε και ο αλλοδαπός ιατρός…
Από σεβασμό και εκτίμηση στο πρόσωπο και την ιδιότητα του αποφάσισα να του πω… αλλά πριν προλάβω να ολοκληρώσω δύο προτάσεις, άρχισε την ειρωνεία…
Δεν του ξαναμίλησα ποτέ. –
Οι 72 ώρες πέρασαν (12 Μαΐου 2016). Υπέγραψα και στις 14:35 μ.μ. πήρα εξιτήριο…
Το τρίτο και τελευταίο μου «Weekend» στο Βοστάνειο...
Το τρίτο και τελευταίο μου «Weekend»… στο Βοστάνειο έλαβε χώρα στις 3 Σεπτεμβρίου 2016.
Εισήλθα με:
[Η42 Χ διαταραχές παγκρέατος – παγκρεατίτιδα χωρίς κακοήθεια, χωρίς καταστροφικές (σοβαρές ή συστηματικές συνυπάρχουσες). Με έκβαση νοσηλείας (αμετάβλητη).
(Σχόλια: Έξοδος οικειοθελώς)]
Τα πρώτα συμπτώματα εκδηλώθηκαν στις 31 Αυγούστου 2016 με έναν ελαφρύ πόνο στο κέντρο του στήθους και μούδιασμα στην χοληδόχο κύστη.
Περίμενα να «δω» την εξέλιξη των συμπτωμάτων –μήπως και ήταν ένας απλός κολικός– ούτως ώστε να τον ξεπεράσω συντηρητικά…
Δυστυχώς, στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 επανήλθε ο πόνος και με κατέβαλε!
Τα ξημερώματα της 3ης Σεπτεμβρίου 2016 οδήγησα 96 χιλιόμετρα –μόνος και με φρικτούς πόνους– από την Ερεσό… έως το Βοστάνειο.
Αν και η τελευταία «επίσκεψη» μου εκεί ήταν 4 μήνες νωρίτερα, εν τούτοις, με θυμόντουσαν όλοι!
Ένας νεαρός ιατρός άρχισε να κάνει «πλάκα» με τον πόνο μου λέγοντας: « Πάλι εδώ; Χα, χα, χα… »
Το γεγονός ότι σε χρονικό διάστημα 8 μηνών το λευκό μου ήπαρ (που σχεδόν δεν λειτουργούσε και με προέτρεπαν να το κόψω) και η διογκωμένη γεμάτη πέτρες χοληδόχος κύστη είχαν αλλάξει τελείως κλινική εικόνα, δεν τους έλεγε απολύτως τίποτα!
Τους δήλωσα ότι θα γίνω καλά και θα βγω σε 48 ώρες…
Έτσι και έγινε! Το μεσημέρι τις 5ης Σεπτεμβρίου 2016 (15:00 μ.μ.) βγήκα από το νοσοκομείο!
Φεύγοντας… ο θεράπων ιατρός μου συνέστησε (και πάλι) να αφαιρέσω την χοληδόχο κύστη, λέγοντας μου επακριβώς: « Θα ξανά κάνεις πέτρες… »
Ευθύς του απαντώ:
« Το γεγονός ότι η κατάσταση της υγείας μου έχει βελτιωθεί και ολόκληρη η ζωή μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο, δεν είναι θετικοί παράγοντες;»
Απάντηση: « Θα ξανά κάνεις πέτρες! » («βράχος» ο ιατρός –ήταν ο ίδιος που εισηγήθηκε και μου «δώρισε» τα κατάλοιπα της χορήγησής του Flagile)
Τον ευχαρίστησα και από τότε δεν τον ξανά είδα. –
⇒ Κατά την διάρκεια του τρίτου μου «Weekend» στο Βοστάνειο, δέχτηκα αρκετές προτάσεις-προσκλήσεις και τηλέφωνα από νοσοκόμες με προβλήματα στην χοληδόχο κύστη για να τις ενημερώσω για την μέθοδο-τρόπο αποκατάστασής μου.
Οι επόμενες ημέρες ήταν ημέρες αποκατάστασης, εργασίας, μελέτης και προετοιμασίας για το επόμενο κεφάλαιο…
Το κεφάλαιο Νότιος Αφρική…