ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
7. Το χρονικό του Charlotte Maxeke…
« Τραλαλί Τραλαλό »…
Στις 15:05 μ.μ. με παρέλαβε το ασθενοφόρο και με οδήγησε στο αχανές νοσοκομείο Charlotte Maxeke.
Εκεί, αφού πρώτα γέλασαν με την ένεση – «προίκα» μορφίνης που έφερα μαζί μου, μου έβαλαν ορούς και στα 2 χέρια. (;)
Όταν δε, ρώτησα: « Γιατί; », μου απάντησαν ότι έτσι πρέπει!
Για τις επόμενες 4 ώρες κουβαλούσα την εξάντληση, την ασθένεια μου και 2 φιάλες ορού (του ενός λίτρου η κάθε μία), χωρίς να τους χρησιμοποιώ (!!!) …
Έτσι, απλά, για προπόνηση…
«Παρέλασαν» μπροστά μου δεκάδες μαθητευόμενοι ιατροί – «μάγοι», ταλαιπωρώντας με αφάνταστα με την φλυαρία, την ημιμάθεια και την ανωριμότητα τους!
Με πήγαιναν πέρα-δώθε περπατώντας μέσα σε ένα αχανές νοσοκομείο για εξετάσεις.
Είχα ξεπαγιάσει περιμένοντας από το πρωί στο φορείο και αργότερα στο ακτινολογικό, στον αξονικό τομογράφο και στον υπέρηχο. Για πρώτη φορά μετά από 2 σχεδόν χρόνια «έκλεισε» η μύτη μου (ευτυχώς την επόμενη ημέρα το ξεπέρασα).
Στον υπέρηχο, ρώτησα την κοπέλα που με εξέτασε για την κατάστασή του ήπατος και της χοληδόχου κύστεως.
Όντως, η χοληδόχος δεν ήταν διογκωμένη (σίγουρα λόγω της αντιβίωσης). Επίσης, μου είπε ότι είχα μερικούς χολολίθους (4-5 μόνον) και ότι το ήπαρ μου λειτουργούσε καλύτερα…*
* Μου φάνηκε απίστευτο το ότι είχα μόνον 4-5 χολολίθους και ήμουν βέβαιος ότι δεν κατείχε καλά το αντικείμενο της (αυτό αποδείχθηκε στον αμέσως επόμενο υπέρηχο που έκανα -μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα, 16 Ιουλίου 2017)…
⇒ Η μοναδική ιατρός που ήταν σοβαρή και θετική ως προς την επιστήμη της (από όλους όσους με είδαν ή με εξέτασαν) ήταν μια κοπέλα γύρω στα 30 έτη από την Ινδία (Sarrah). Όταν δε, της είπα ότι σε 48 ώρες θα έχω θεραπευθεί και θα βγω από το νοσοκομείο… με κοίταξέ με απορία και ολίγη περιφρόνηση καθώς έφευγε…
Στις 21:30 μ.μ. μου χορήγησαν (επιτέλους) τον έναν από τους ορούς και στις 23:00 μ.μ. την αντιβίωση…
Γύρω στις 04:00 π.μ. μία νοσοκόμα μου έδωσε 2 πράσινα χάπια.
« Για τι είναι αυτά; », την ρώτησα. Δυσανασχέτησε και με «διέταξε» (τρόπον τινά) να τα πάρω.
Έκανα το λάθος και τα πήρα και το αποτέλεσμα ήταν να μου φέρουν έντονη νευρικότητα, ιδρώτα και ανησυχία για τις επόμενες 12 ώρες…
14 Μαρτίου 2017: (5η ημέρα μετά τον καθαρισμό)
Στις 06:00 π.μ. πέρασε η Ινδή ιατρός και μου είπε ότι το σύστημα είχε καθαρίσει (χμ…)…*
Μου έδωσε ένα μπουκάλι νερό (sodium) και μου είπε να πίνω ένα ποτήρι κάθε μισή ώρα περίπου και μόλις αυτό τελειώσει να πάω για εξετάσεις…
Η γεύση του δε, ήταν απίστευτη (με τέτοια πείνα και ταλαιπωρία που είχα, ήταν φυσικό νομίζω να μου φανεί «πεντανόστιμο»). Μετά το sodium πήγα στην τουαλέτα και τα ούρα είχαν καθαρίσει πολύ!
Στις 10:00 π.μ. με επισκέφτηκε μία άλλη «λευκή» ιατρός (την έβλεπα για πρώτη φορά), η οποία μου είπε να κάνω εξέταση MRI.
Της εξήγησα πως είχα θέμα με την συγκεκριμένη εξέταση και κατευθείαν μου επιτέθηκε φραστικά! Φώναζε και γελούσε ειρωνικά μπροστά σε όλους τους ασθενείς που βρίσκονταν στον θάλαμο για την κλειστοφοβία. Μόλις δε, αντιλήφθηκε ότι δεν «μάσησα», άρχισε την γνωστή λεκτική ιατρική τρομοκρατία.
Μου είπε ότι το σύστημα δεν έχει καθαρίσει (χμ…),* έχουν μείνει πέτρες μέσα, ότι πρέπει να μείνω –τουλάχιστον– άλλη μια εβδομάδα στο νοσοκομείο… και ότι κινδυνεύει άμεσα η ζωή μου! Τότε, την ρώτησα: « Γιατί μου σταμάτησαν την χορήγηση αντιβίωσης; » και μου απάντησε: « Δεν χρειάζεται! »…
Την ξανά ρωτώ: « Πιστεύεις ότι οι ιατροί στην Ελλάδα και στις Η.Π.Α. είναι ηλίθιοι που συνεχίζουν να χορηγούν αντιβίωση στον ασθενή 5–10 ημέρες μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο; »
Δεν υπήρξε απάντηση. Απλά έφυγε…
Ένας κύριος από το διπλανό μου κρεβάτι («λευκός», εξηντάχρονος, νοτιοαφρικανός) με προέτρεψε να φύγω άμεσα!
Στις 20:43 μ.μ. (και ενώ είχε τελειώσει ο ορός από τις 20:00 μ.μ.) ζητώ να μου χορηγήσουν άλλον διότι ένοιωθα αφυδατωμένος…
Το ζήτησα από 4 διαφορετικές νοσοκόμες, ανά μισή ώρα και απεδείχθη ότι ήταν μάταιο! Καμία δεν προσήλθε!
Δωμάτιο 394, κρεβάτι Νο.2 εγώ και ο κύριος από το κρεβάτι Νο.3 έχει φρίξει!
Είναι πλέον 23:00 μ.μ. και σηκώνομαι για να πάω στην τουαλέτα. Ακριβώς τότε, εμφανίζεται ένας νοσοκόμος και μου λέει να μην πάω πουθενά διότι θα μου χορηγήσει νέο ορό…
Ήλθε στις 23:20 μ.μ. (πάλι καλά)…
* (χμ…)… Τελικά τι είχε κάνει το σύστημα;
⇒ Το ίδιο χρονικό διάστημα που νοσηλεύτηκα στο Charlotte Maxeke κατέρρευσε η οροφή από μία άλλη πτέρυγα του νοσοκομείου (φωτογραφίες)…
15 Μαρτίου 2017: (6η ημέρα μετά τον καθαρισμό)
Στις 00:24 π.μ. μου ζητούν να πάρω τα πράγματά μου και να αλλάξω θάλαμο (396, κρεβάτι Νο.3).
Σηκώνομαι με μεγάλη δυσκολία, λόγω μη σίτισης και αδυναμίας, φοράω τα παπούτσια μου, παίρνω το μπουφάν και τα πράγματά μου στο ένα χέρι και στο άλλο τον ορό με ένα τσιγκελωτό σίδερο (70 εκατοστών περίπου και βάρους 2 κιλών) για να τον κρεμάω και βγαίνω στον διάδρομο. Στέκομαι όρθιος, φορτωμένος «σαν όνος» και περιμένω να δω τι θα κάνουν…
Ήταν 2 νοσοκόμες και ένας νοσοκόμος πίσω από ένα γραφείο και κάτι έγραφε. Η μία δίπλωνε τα χαρτιά από τον φάκελο μου (αργά και νωχελικά) και η άλλη γύριζε γύρω-γύρω σαν την πεταλούδα χασκογελώντας! Κοιτάζω τριγύρω για κάποια καρέκλα διότι δεν με κρατούσαν τα πόδια μου, αλλά μάταια. Δεν υπήρχε τίποτα!
Κοιτάζω λίγο αργότερα το ρολόι και έχουν περάσει δεκαπέντε 15 λεπτά!
Εκείνη τη στιγμή η «πεταλουδίτσα» μου παίρνει από τα χέρια το σίδερο και τοποθετεί τους ορούς στους ώμους του φορτωμένου «όνου» (τα σχόλια περιττεύουν)…
Νευριάζω και τους λέω: « Άιντε να τελειώνουμε κάποια στιγμή »…
Γελούν και τους ρωτώ: « Που βρίσκετε το αστείο; »
Το «αστείο» βρίσκεται κρεμασμένο σε κάθε τοίχο του νοσοκομείου και γράφει τα αυτονόητα:
« Οι νοσοκόμες οφείλουν να βοηθούν τους ασθενείς, να μεταφέρουν τα πράγματά τους κ.λπ. »
Μετά το συμβάν, η άλλη νοσοκόμα, με οδήγησε (φορτωμένο πάντα) στο άλλο δωμάτιο και έφυγε σαν «σφαίρα»…
Το κρεβάτι είχε ένα σεντόνι και για μαξιλάρι είχε μόνον την μαξιλαροθήκη! Αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρόκειται να έλθει κανένας να με δει και βάζω τον ρυθμιστή του ορού από το 200 στο 150.
Απεδείχθη ότι έπραξα σωστά (μέχρι τις 07:30 π.μ. δεν εμφανίστηκε κανένας).
Ο ορός τελείωσε στις 06:00 π.μ. και στις 07:30 π.μ. εμφανίστηκε ένας ιατρός (πρώτη φορά τον έβλεπα) και με ρώτησε γιατί δεν θέλω να κάνω MRI. Του εξήγησα και μου είπε ότι θα περάσει αργότερα με τους άλλους ιατρούς για την πρωινή εξέταση και ενημέρωση των ασθενών.
Στις 08:00 π.μ. εμφανίστηκε μια νεαρή μαθητευόμενη νοσοκόμα και με ρώτησε αν θα φάω. Της απάντησα ότι δεν γνωρίζω διότι έχω οξεία παγκρεατίτιδα και δεν με έχουν ενημερώσει σχετικά.
Έφυγε, πήγε ρώτησε και επέστρεψε φέρνοντας μου βρώμη με λίγο γάλα και ζάχαρη. Ήταν «θεϊκή»!
Κατευθείαν διάρροια!
Στις 09:30 π.μ. ήλθαν οι ιατροί και προσπάθησαν να με πείσουν να κάνω MRI. Όταν πια το πήραν απόφαση ότι δεν θα αλλάξω γνώμη, μου πρότειναν να κατεβάσουν κάμερα στο στομάχι μου για να δουν τι γίνεται…
Όλα, ήταν στην λογική/πολιτική του… κάνε πολλές εξετάσεις (για περισσότερα έσοδα φυσικά).
Στις 12:30 μ.μ. έφαγα άσπρο ψάρι, ψητό, με βραστά λαχανικά και κατευθείαν προέκυψε νέα διάρροια.
Στα χέρια μου κρεμόντουσαν –σαν χαϊμαλιά- ο άδειος ορός και το φάρμακο για το στομάχι από την προηγούμενη ημέρα.
Είχε έρθει η ώρα να φύγω!
Πήγα στην γραμματεία και τους πληροφόρησα ότι θέλω να φύγω (ήταν 14:30 μ.μ.)…
Τότε άρχισε το «πινγκ-πονγκ»… Το 396 με έστελνε πίσω στο 394 και τούμπαλιν! 40 λεπτά αργότερα εμφανίστηκε μία «υπεύθυνη» και με έστειλε στους ιατρούς στο 397…
Εκεί, υπέγραψε άμεσα η «λευκή» ιατρός που με ειρωνευόταν για το MRI και η πολύ «φιλότιμη» γραμματέας «ξεσκίστηκε» για να μου ετοιμάσει τον λογαριασμό (όταν της τον ζήτησα).
Λίγο πριν φύγω… εμφανίστηκε ή Ινδή ιατρός και με ρώτησέ τι κάνω και που πάω; Της απάντησα ότι φεύγω σε λιγότερο από 48 ώρες –όπως της είχα πει– την ευχαρίστησα για την καλή επαγγελματική της προσπάθεια και τότε με ρώτησε, με φανερή έκπληξη, ποιος ιατρός υπέγραψε το εξιτήριο μου.
Της ανταπάντησα και μπήκε στα γραφεία των ιατρών. Επέστρεψε σε λίγα λεπτά εμφανώς απογοητευμένη! Μου ευχήθηκε περαστικά και απομακρύνθηκε παραμιλώντας!
Στις 15:50 μ.μ. μου έβγαλαν –επιτέλους– τα «χαϊμαλιά» από τα χέρια και «αποχαιρετώ» το νοσοκομείο με νέα διάρροια…
Έφυγα από τον θάλαμο στις 16:25 μ.μ.
Περπάτησα πάρα πολύ έως την έξοδο (αχανές νοσοκομείο) και ακόμα περισσότερο για να βρω το Uber που θα με μετέφερε…
Την ταλαιπωρία όμως δεν την απέφυγα και πάλι διότι ο οδηγός του Uber δεν ήξερε που να έρθει και με ταλαιπώρησε πάρα πολύ μέχρι να τον βρω και να επιστρέψω εκεί που έμενα. Επιπλέον, μια διαδρομή 20 λεπτών την έκανε περισσότερο από μία ώρα (δεν είχε καθόλου κίνηση στον δρόμο)…
Έφτασα στο σπίτι στις 18:45 μ.μ. Και εκεί… τα ίδια και χειρότερα!
Είχαν βάψει το σπίτι, είχαν αφήσει κλειστά τα παράθυρα, αναμμένα τα φώτα και είχαν ξηλώσει όλες τις ηλεκτρικές συσκευές!
« Φρίκη! »… Ήμουν όμως τόσο ταλαιπωρημένος!
Άνοιξα διάπλατα, πόρτες και παράθυρα, έβαλα στο πρόσωπο ένα φανελάκι (δίκην μάσκας) και ξάπλωσα για να ξεκουραστώ. Στις 22:00 μ.μ. έφαγα ένα μήλο (χωρίς πολύ όρεξη), ήπια ένα ποτήρι άλατα Εpsom (για να μπορέσω να καθαρίσω καλύτερα το έντερο μετά τον καθαρισμό) και κοιμήθηκα…
Μετά το Charlotte Maxeke…
16 Μαρτίου 2017: (1η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
08:00 π.μ. Ένα ποτήρι νερό.
08:20 π.μ. Ένα μήλο.
10:00 π.μ. Πράσινο τσάι με μέλι και λίγες φρυγανιές σικάλεως.
10:10 π.μ. Διάρροια.
13:00 μ.μ. Ένα ρυζόγαλο (συνειδητή επιλογή για να ελέγξω την αντίδραση της χοληδόχου).
13.25 μ.μ. Διάρροια.
Αργότερα μόνο νερό. Δεν πονάω, αλλά είμαι εξουθενωμένος…
⇒ Έχω χάσει 11 κιλά σε 13 ημέρες (από 3-16 Μαρτίου). Ήμουν 74 κιλά και τώρα είμαι 63.
17 Μαρτίου 2017: (2η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
08:00 π.μ. Ένα ποτήρι νερό.
08:20 π.μ. Πράσινο τσάι με μέλι και λίγες φρυγανιές σικάλεως.
08:50 π.μ. Διάρροια.
11:00 π.μ. Ένα μήλο.
13:25 μ.μ. Μια «καρδιά» στήθος κοτόπουλο, ψητό με λίγο λεμόνι.
Αργότερα μόνο νερό. Είμαι λίγο καλύτερα από εχτές.
⇒ Παρατηρώ κάποια θολούρα στην όραση μου. Κάτι σαν δυσκολία εστίασης και παροδική ζάλη.
18 Μαρτίου 2017: (3η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
07:30 π.μ. Ένα ποτήρι νερό.
07:50 π.μ. Πράσινο τσάι με μέλι και λίγες φρυγανιές σικάλεως.
10:00 π.μ. Χυμό μήλου-καρότου (συνειδητή επιλογή για να ελέγξω την αντίδραση της χοληδόχου).
10:30 π.μ. Διάρροια.
13:00 μ.μ. Ψάρι άσπρο, ψητό με λίγο λεμόνι.
18:00 μ.μ. Ένα μήλο.
Αργότερα μόνο νερό.
⇒ Το θέμα της όρασης είναι πλέον δεδομένο.
19 Μαρτίου 2017: (4η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
07:45 π.μ. Ένα ποτήρι νερό.
08:20 π.μ. Πράσινο τσάι με μέλι και λίγες φρυγανιές σικάλεως.
10:45 π.μ. Χυμό μήλου-καρότου (συνειδητή επιλογή για να ελέγξω την αντίδραση της χοληδόχου).
13:00 μ.μ. Αβοκάντο, ψωμί σικάλεως και λίγο λεμόνι.
18:20 μ.μ. Ρύζι.
Αργότερα μόνο νερό. Οι διάρροιες σταμάτησαν.
20 Μαρτίου 2017: (5η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
07:30 π.μ. Ένα ποτήρι νερό.
07:45 π.μ. Πράσινο τσάι με μέλι και λίγες φρυγανιές σικάλεως.
10:30 π.μ. Χυμό μήλου-καρότου (συνειδητή επιλογή για να ελέγξω την αντίδραση της χοληδόχου).
10:45 π.μ. Διάρροια.
13:30 μ.μ. Αβοκάντο, ψωμί σικάλεως και λίγο λεμόνι.
18:35 μ.μ. Μακαρόνια άσπρα.
Αργότερα μόνο νερό. Είμαι καλύτερα.
21 Μαρτίου 2017: (6η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
07:45 π.μ. Ένα ποτήρι νερό.
08:15 π.μ. Πράσινο τσάι με μέλι και λίγες φρυγανιές σικάλεως.
10:50 π.μ. Χυμό μήλου-καρότου (συνειδητή επιλογή για να ελέγξω την αντίδραση της χοληδόχου).
11:30 π.μ. Καφές, γλυκός με γάλα (συνειδητή επιλογή για να ελέγξω την αντίδραση της χοληδόχου).
13:30 μ.μ. Αβοκάντο, ψωμί σικάλεως και λίγο λεμόνι.
18:00 μ.μ. Κοτόπουλο, ψητό με λαχανικά.
Αργότερα μόνο νερό. Επιστρέφω…
22 Μαρτίου 2017: (7η ημέρα μετά το νοσοκομείο προερχόμενος από παγκρεατίτιδα/χωρίς αντιβίωση)
Είμαι καλύτερα. Έφαγα κανονικά χωρίς πρόβλημα.
Σήμερα -λόγω του ότι χρειαζόμασταν με τον συνεργάτη μου επέκταση βίζας, για επαγγελματικούς λόγους- βρεθήκαμε στο ιατρείο ενός Έλληνα ιατρού, ο οποίος μας εξυπηρέτησε πολύ καλά και κυρίως πολύ ακριβά για τις παραϊατρικές του υπηρεσίες.
Όταν δε του ανέφερα ότι είχα πέτρες στην χοληδόχο κύστη, ουσιαστικά με «διέταξε» να την αφαιρέσω! Ήταν τόσο απόλυτος, κάθετος και «ψαρωτικός» στην λεκτική του τρομοκρατία ούτως ώστε ο συνεργάτης μου «θορυβήθηκε» τόσο πολύ, που με προέτρεψε ευθύς να αφαιρέσω την χοληδόχο μου κύστη! *
* Το άνωθεν περιστατικό αποτελεί άλλη μια απόδειξή του ρόλου που έχει και «παίζει» ο ιατρικός κλάδος σήμερα, καθώς και της επιρροής που ασκεί… στηριζόμενος στην άγνοια, την αφέλεια και κυρίως την ανάγκη των ασθενών. Αναφέρεται δε, για ενημερωτικούς και μόνον λόγους.
⇒ Να σημειωθεί εδώ, ότι ο συνεργάτης μου γνώριζε τις απόψεις και τον αγώνα που έκανα για την αποκατάστασή της υγείας μου από πρώτο χέρι. Επιπλέον –όπως μου είχε εκμυστηρευτεί εκ των υστέρων– όταν ήμουν στο Βοστάνειο (ύστερα από την μεγάλη κρίση παγκρεατίτιδας, Νοέμβριος 2015), θεωρούσε ότι δεν είχα ελπίδες να επιβιώσω.
23 Μαρτίου – 8 Μαΐου 2017
Αναρρώνω και δυναμώνω αργά και σταθερά. Τρώω πάρα πολύ και τα πάντα (συνειδητά).
Οι συνθήκες δεν μου επιτρέπουν να αφοσιωθώ εξ ολοκλήρου στην αποκατάστασή της υγείας μου, ούτε και να προχωρήσω σε νέους καθαρισμούς.
⇒ Το πρόβλημα της όρασης έχει γίνει πλέον καθημερινό φαινόμενο…
Οπότε τι απομένει;
Καλοί φίλοι (είναι αρκετοί στο Γιοχάνεσμπουργκ), αναζήτηση, δημιουργία, εργασία (όση προσφέρεται), καταγραφή, μελέτη, παρατήρηση, περισυλλογή, νέοι στόχοι και αναμονή για την επιστροφή στην Ελλάδα…