ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
... 47 ...
Ήμουν ένας άνθρωπος με αδυναμίες, απόλυτος, ατελής, ατομιστής, δύσκολος, δυσπρόσιτος, δύστροπος, εγωιστής, φαινομενικά εἴρων (για όσους δεν μπορούν να με καταλάβουν), επιπόλαιος, κυκλοθυμικός, κυνικός, με μεγάλα πάθη, μισός, μοναχικός, παράξενος, χαμηλού βιοτικού, μορφωτικού, κοινωνικού και πνευματικού επιπέδου, με ουσιαστική ανάγκη αναγνώρισης και αποδοχής που τον συνθλίβει η αδικία.
Αισθανόμουν μονίμως αγανάκτηση, ένα ατέλειωτο γιατί και με έχουν ανεξίτηλα σημαδέψει και συγκλονίσει:
- Οι πρόωρες και τραγικές απώλειες των παιδικών και εφηβικών μου συνομηλίκων.
- Η επίσκεψη μου (σε ηλικία 13 ετών, κατά την διάρκεια σχολικής εκπαιδευτικής εκδρομής) στο κελί που φυλάκισαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στο Ναύπλιο (Πελοπόννησος).
- Η εποχή που αντιλήφθηκα και κατανόησα πλήρως το κομματικό και πολιτικό γίγνεσθαι σε ηλικία 17 ετών (δεν μπορώ και δεν θα «χωνέψω» ποτέ την καθημερινή δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, του πρώτου κυβερνήτη της νεωτέρας Ελλάδος, από τις 27 Σεπτεμβρίου/παλαιό ημερολόγιο 9 Οκτωβρίου/νέο ημερολόγιο 1831 μέχρι και σήμερα).
- Οι ιδιώτες του συμφέροντος, το μεγαλείο, ο πολιτισμός, η διχόνοια και η κατάντια των ραγιάδων της νεωτέρας Ελλάδος.
- Οι 500.000 βόμβες (με το 1/5 εξ αυτών -σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Αμερικανικού Πενταγώνου- να περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο και να είναι απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες) που εξαπολύθηκαν από τις νατοϊκές δυνάμεις κατά τις Γιουγκοσλαβίας με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων» και τους βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων, νεκροταφείων (!!!), νοσοκομείων, μέσων μαζικής ενημέρωσης, μέσων μαζικής μεταφοράς και σχολείων αυτών που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους το Διεθνές Δίκαιο και τους ονόμασαν νατοϊκά «λάθη» ή «παράπλευρες απώλειες». Οι χιλιάδες αθώοι νεκροί αποτέλεσαν την απαρχή και το πειραματικό εργαστήριο για την επί ευρωπαϊκού εδάφους εμπέδωσή της «νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων» μέσω των βομβαρδιστικών (ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! Angela, Jagoda, Mario, Milan).
- Η ολοκληρωτική υποταγή της επίσημης ηγεσίας της «χριστιανικής» εκκλησίας στη νέα τάξη πραγμάτων και σε κάποιον ιό… και η προδοσία απέναντι στην πίστη της, στους πιστούς της και κυρίως, στον ίδιο τον Χριστό!
Je m'appelle Nicolas? ...
✓ Γεννήθηκα με στίγμα Μεσογειακής αναιμίας (μητέρα) και σε όλη μου την ζωή αντιμετώπιζα τεράστιες ενεργειακές και συναισθηματικές αυξομειώσεις. Ένα σύνολο αντιθέσεων και η αρμονία-ισορροπία ένα διαρκές ζητούμενο…
✓ Σε βρεφική ηλικία πέρασα οξεία βρογχίτιδα που εξελίχθηκε σε βαριά πνευμονία. Αυτό το συμβάν είχε ως αποτέλεσμα να γίνω πολύ ευαίσθητος και επιρρεπής στα κρυολογήματα…
Με την είσοδό μας στο νοσοκομείο, ο διευθυντής της πνευμονολογικής κλινικής (μεγάλου κρατικού παιδιατρικού νοσοκομείου) έδειξε «πολύ μεγάλο ενδιαφέρον» και διαβεβαίωνε την μητέρα μου ότι όλα θα «πήγαιναν» καλά…
Μόλις σταθεροποιήθηκε και φαινομενικά βελτιώθηκε η κατάστασή της υγείας μου –λίγο πριν την έξοδό μας από το νοσοκομείο– ο «κύριος» διευθυντής… ζήτησε από την μητέρα μου και άλλα… «ανταλλάγματα» για τις άκρως επικίνδυνες –όπως απεδείχθει 24 ώρες αργότερα– υπηρεσίες του…
24 ώρες μετά το εξιτήριο προέκυψε νέα επιδείνωσή της πάθησης και εκδηλώθηκε έντονη αλλεργία στην συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή. Ο «κύριος» διευθυντής, όταν αναζητήθηκε, δεν ευρέθει ποτέ και δεν εθεάθει πουθενά!
Η δε μητέρα μου προσερχόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα (κάποιες φορές κάθε εβδομάδα) στα επείγοντα των εφημερευόντων νοσοκομείων της Αθήνας, κατά την περίοδό των 5 πρώτων ετών της ζωής μου, εξ αιτίας αυτής της ευπάθειας των πνευμόνων μου.
✓ Βασανιζόμουν από διάρροιες από την βρεφική μου ηλικία… μέχρι και το Νοέμβριο του 2015.
✓ Παραδοσιακά στην Ελλάδα (και σε πολλές άλλες χώρες) είθισται οι γονείς να δίνουν στα παιδιά τους, ως ένδειξη σεβασμού και τιμητικά, το όνομα κάποιου εκ των γονέων τους (συνήθως της γιαγιάς ή του παππού). Στην δική μου βάφτιση είχε αποφασιστεί να πάρω το όνομά του παππού μου από την πλευρά του πατέρα μου (Νικόλαος).
Για νονά μου είχαν επιλέξει μία συγχωριανή της μητέρας μου, η οποία ζούσε στις Η.Π.Α. και το όνομά της ήταν Αγγελική. Το δε σκεπτικό της εν λόγω επιλογής ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή· είχε προτείνει στους γονείς μου να τους βοηθήσει ούτως ώστε να μεταναστεύσουν στη Νέα Υόρκη για μία καλύτερη ζωή (κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ λόγω κάποιων «καλοθελητών»). Αυτά που θυμάμαι από τη νονά μου είναι 2 ευχητήρια τυπικά γράμματα μίας σελίδας, τα οποία περιείχαν από ένα (1$) δολάριο το καθένα (μετά την βάπτιση δεν την ξανά είδα ποτέ).
⇒ Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν η νονά μου αναφώνησε το όνομα Άγγελος ασυναίσθητα, από εγωισμό, επειδή το θέλησε, επειδή «έλαβε οδηγία από αλλού»… ή εάν έγινε τυχαία. Αυτό που άρχισα να καταλαβαίνω και να συνειδητοποιώ -πολύ σύντομα- ήταν ότι θα γινόμουν Άγγελος και θα έφερνα διάφορα μηνύματά σε πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ή πέρασαν από την ζωή μου, καθώς συνέβησαν πολλά υπέρ φυσικά γεγονότα (κάποια εξ αυτών ταυτοχρόνως)…
✓ 18 μηνών μου έκαναν εγχείρηση αφαίρεσης κήλης και ταυτόχρονα προχώρησαν και στην αφαίρεσή της σκωληκοειδούς απόφυσης.
«Ατυχώς»… οι «θεράποντες ιατροί»… κάτι… «ξέχασαν»… μέσα στο σώμα μου, με συνέπεια να με ξανά… εγχειρήσουν για να το βγάλουν… Αντιλήφθηκαν δε, ότι κάτι… συνέβαινε… όταν σε επίσκεψή τους στον θάλαμο νοσηλείας με αντίκρισαν να σφαδάζω από τους πόνους και τους πέταξα ένα σιδερένιο κουταλάκι του γλυκού.
Ο δε «επιφανής» υπερήλικας διευθυντής της κλινικής ζητούσε και άλλα… «ανταλλάγματα» από την μητέρα μου, πέραν της παχυλής αμοιβής του…
✓ Θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από την ζωή μου –ακόμα και από την παραπάνω ηλικία– καθώς και το προαναφερθέν περιστατικό.
✓ Δεν έχω κάνει κανένα εμβόλιο. Είχα πάντοτε άμεση αλλεργική αντίδραση ακόμη και στα δοκιμαστικά Mantoux tests.
Κίνδυνος...
✓ Πέντε φορές κινδύνευσε η ζωή μου… Σε όλες τις περιπτώσεις (όπως απεδείχθη και κατάλαβα εκ των υστέρων) ο Άγγελός μου βρισκόταν εκεί!
1. Η πρώτη ήταν σε ηλικία 2 ετών όταν, οδηγώντας ένα μικρό κόκκινο τρίκυκλο παιδικό ποδήλατο (φωτογραφία 1), ένα πολύ μεγαλύτερο παιδί (και παρά τις παρατηρήσεις της μητέρας μου να μην με σπρώχνει) με έσπρωξε δυνατά προς την μέση του δρόμου…
Σύμφωνα με την μαρτυρία της μητέρας μου, ο οδηγός του φορτηγού, που κατάφερε να σταματήσει λίγα εκατοστά πριν με χτυπήσει, χρειάστηκε 3 ώρες για να συνέλθει πριν συνεχίσει την πορεία του!
2. Σε ηλικία 7 ετών η μητέρα μου εργαζόταν και ο πρώτος εξάδελφός μου (υιός της αδελφής της μητέρας μου), ο οποίος εργαζόταν στην εταιρεία κατασκευής στρατιωτικών υποδημάτων με την επωνυμία «Rakina» (στην περιοχή επί της οδού Πέτρου Ράλλη 7-9-11-13/Ταύρος/Αθήνα/φωτογραφία 2, έχει γκρεμιστεί το κτίριο) με είχε πάρει μαζί του για να μην μείνω μόνος στο σπίτι.
Εκεί, στο ισόγειό του κτιρίου, υπήρχαν πρέσες οι οποίες ένωναν το «σώμα» της αρβύλας με την σόλα. Εισερχόμενοι από την είσοδο και 2 μέτρα στα δεξιά βρισκόταν στο δάπεδο ένα άνοιγμα (διαστάσεων ενός τετραγωνικού μέτρου περίπου) μίας υπόγειας δεξαμενής γεμάτης με μαύρο παχύρρευστο υγρό με έντονη οσμή ελαστικού.
Ήταν χειμώνας (φορούσα παλτό), είχε ηλιοφάνεια και ήταν περίπου 13:00 μ.μ. όταν έπεσα μέσα…
Ειλικρινά, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πως αναδύθηκα στην επιφάνεια!
Αυτό που σίγουρα γνωρίζω και θυμάμαι εντόνως, είναι τον έντρομο εξάδελφό μου να με τραβάει έξω, να είμαι μαύρος από την κορυφή έως τα νύχια, να προσπαθεί να με καθαρίσει με ένα λάστιχο νερού, την μητέρα μου αργότερα να με τρίβει με σκληρή βούρτσα και απορρυπαντικό «Tide» και ότι στο συγκεκριμένο σημείο είχε χάσει παλαιότερα την ζωή του, με τον ίδιο τρόπο, ένας άλλος άνθρωπος…
3. Σε ηλικία 13 ετών επί της οδού Σπύρου Πάτση (κεντρική λεωφόρος διπλής κατευθύνσεως), αριθμός 127, υπήρχε ένα γραφείο τελετών (Παπαμακάριος) και στην απέναντι πλευρά του δρόμου υπήρχε (και υπάρχει ακόμα) ένα περίπτερο (πλατεία Φλέμινγκ/Βοτανικός/Αθήνα, φωτογραφία 3).
Θέλησα να διασχίσω τον δρόμο…
Μπροστά μου και αριστερά έβλεπα το περίπτερο (στο συγκεκριμένο σημείο δεν υπάρχει ενδιάμεση νησίδα και χρειάζεται περισσότερη προσοχή). Έλεγξα τον δρόμο από αριστερά και έτρεξα…
Ακριβώς στην μέση του δρόμου «κοκάλωσα» !!! Δεν μπορούσα να κάνω βήμα! Ούτε εμπρός, ούτε πίσω!
Την ίδια στιγμή πέρασε από μπροστά μου με μεγάλη ταχύτητα ένα αυτοκίνητο. Ήταν τόσο κοντά μου που ο αέρας από το πέρασμά του «χαστούκισε» το πρόσωπό μου και ένοιωσα να με ακουμπά…
Αυτομάτως θέλησα να οπισθοχωρήσω… αλλά και πάλι δεν μπορούσα να κουνηθώ!
Ταυτοχρόνως, ένα άλλο αυτοκίνητο από την αντίθετη κατεύθυνση πέρασε με ταχύτητα από πίσω μου…
«Χάθηκα»… (ποτέ δεν κατάλαβα και δεν ξέρω πως πέρασα απέναντι)
4. Σε ηλικία 31 ετών εργάστηκα για 3 χρόνια στο λογιστήριο μίας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας. Στις 21 Δεκεμβρίου 2000 (πρωί) πήγα με την μηχανή στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά (την συγκεκριμένη ημερομηνία η κίνηση στην Αθήνα είναι απίστευτη -λόγω εορτών και πληρωμών- και η μηχανή είναι η καλύτερη λύση για γρήγορες μετακινήσεις στο λεκανοπέδιο Αττικής) να πληρώσω τους εργάτες και στην επιστροφή είχα πάρα πολλές ακόμα διαδρομές σε τράπεζες, εργοστάσιο, άλλα εργοτάξια και εταιρεία.
Κατευθυνόμουν από Ταύρο προς Καλλιθέα επί της οδού 25ης Μαρτίου (στο ύψος του ηλεκτρικού σταθμού Η.Σ.Α.Π. Καλλιθέας) και ακριβώς στο σημείο που αρχίζει η γέφυρα και ενώ βρισκόμουν σε ευθεία κίνηση στο ρεύμα προς Καλλιθέα… ήρθε κάθετα από τον παράδρομο (φωτογραφία 4), περνώντας από το αντίθετο ρεύμα ένα αυτοκίνητο και με «διεμβόλισε» από τα αριστερά! Έβλεπα την κίνηση του και του φώναζα να σταματήσει, αλλά… εις μάτην!
Δεν μπορώ ακόμα να συνειδητοποιήσω πως «απαγκιστρώθηκε» και δεν κόπηκε το πόδι μου από το καλάμι και κάτω!
Παρέμεινα 3 ώρες στο παγωμένο οδόστρωμα μέχρις ότου να έρθει το ασθενοφόρο και να διακομιστώ στο Ασκληπιείο Βούλας!
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα υπήρξε δίπλα μου ένας υπερήλικας με άσπρα μακριά γένια και μαλλιά ο οποίος μου κρατούσε το χέρι!
Κάποια στιγμή μου είπε: « Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά! »
Παράλληλα με την εργασία μου στην εταιρεία εργαζόμουν ως μουσικός και παρέδιδα και μαθήματα μουσικής. Ένας από τους μαθητές μου έμενε στον Ταύρο (πολύ κοντά στον χώρο του συμβάντος). Λίγο πριν έρθει το ασθενοφόρο, ο πατέρας του μαθητή μου έτυχε να περνά από εκεί! Με πλησίασε, ρώτησε πως είμαι και τον παρακάλεσα να ειδοποιήσει τους οικείους μου.
Είχα την τύχη να μην έχω σπάσει κάποιο οστό και αφού έλαβα τις πρώτες βοήθειες βγήκα την ίδια ημέρα το απόγευμα από το νοσοκομείο. Μπόρεσα να σηκωθώ από το κρεβάτι 15 ημέρες αργότερα και ξανά περπάτησα κανονικά μετά από 2 μήνες.
Το ίδιο βράδυ με επισκέφθηκαν στο σπίτι ο μαθητής μου με τον πατέρα του. Όταν ρώτησα τον πατέρα του μαθητή μου για τον γέροντα που ήταν συνεχώς δίπλα μου, η απάντησή του ήταν η εξής: « Για ποιον γέροντα λες; Δεν υπήρχε κανένας γέροντας εκεί πέρα! »…
5. Η πέμπτη αφορά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισα στο ήπαρ και στην χοληδόχο κύστη (Νοέμβριος 2015), το οποίο έγινε η αφορμή για την δημιουργία του gallbladderliver.com.
✓ Σε ηλικία 6 ετών (16 Νοεμβρίου 1974, απόγευμα) δέχθηκα απρόκλητη επίθεση με γροθιές, κλωτσιές και ύβρεις από έναν αστυνομικό.
Την πρώτη βραδιά που κλείστηκαν οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο (15 Νοεμβρίου 1974) ακούγοντας με την μητέρα μου από το ραδιόφωνο τις φωνές της Μαρίας Δαμανάκη, του Λάμπρου Παπαδημητράκη και του Δημήτρη Παπαχρήστου ένιωθα ηλεκτρικό ρεύμα να «διαπερνά» όλο μου το κορμί!
Την επόμενη ημέρα κατευθύνθηκα από τον Βοτανικό, όπου κατοικούσαμε, μέσω της οδού Σπύρου Πάτση δεξιά στην Ιερά Οδό προς του Μαυρομάτη (γραμμές τραίνου) και συνέχισα ευθεία προς την οδό Πειραιώς και αριστερά προς την πλατεία Ομονοίας… Στο ύψος της Πολυκλινικής με απέτρεψαν οι αστυνομικοί (ήμουν μόλις 6 ετών και… «διάβολος» μεταμορφωμένος).Άγνοια και αγώνας προς την εφηβεία...
✓ Από τα 7 μέχρι τα 10 μου χρόνια, κάθε καλοκαίρι και συγκεκριμένα τους μήνες Ιούλιο-Αύγουστο, συνέβαινε το εξής φαινόμενο:
Ανέβαζα υψηλό πυρετό (38 ºC – 40 ºC) κάθε μεσημέρι (13:00 – 16:00 μ.μ.).
«Ψηνόμουν» κυριολεκτικά στον πυρετό!
Ιατρική λύση ή εξήγησή του φαινομένου δεν δόθηκε ποτέ (ήταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες καθώς και οι οικονομικές δυνατότητες της μητέρας μου για περαιτέρω διερεύνηση).
Θυμάμαι να παίρνω μπουκάλια με παγωμένο νερό και να τα αδειάζω στο κεφάλι μου. Τόσο πολύ «καιγόμουν»…
✓ Σε
✓ Από τα 8 μέχρι τα 20 μου χρόνια είδα να πεθαίνουν, από διάφορες αιτίες, 25 από τα 60 παιδιά της μικρής υποβαθμισμένης Αθηναϊκής γειτονιάς/συνοικίας στην οποία μεγαλώσαμε μαζί (13 λόγω χρήσης ναρκωτικών ουσιών, 9 από ατυχήματα με μηχανές -κάποιοι εκ των οποίων υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών- ένας από καρδιακό νόσημα, η Αγγελική στα 13 της από αναρρόφηση κατά την ώρα του βραδινού ύπνου και ο Χρίστος, ο οποίος μπάρκαρε στα 14 για μία καλύτερη ζωή και λίγα χρόνια αργότερα «επέστρεψε» τεμαχισμένος μέσα σε ένα κασόνι από το λιμάνι του Λάγκος στη Νιγηρία)…
✓ Στην διάρκεια της ζωής μου υπήρξαν πολλές φορές που εργάστηκα πολύ σκληρά και σε εξοντωτικούς ρυθμούς!
Η πρώτη μου εργασία ήταν σε ηλικία 9 ετών, όταν κατά την περίοδό των καλοκαιρινών διακοπών (από το σχολείο) εργάστηκα σε ένα πολύ μεγάλο (στην εποχή του) super market.
Θυμάμαι να ξεφορτώνουμε ατελείωτες ώρες (μέσα στον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο) μαζί με τον εργοδότη μου, μια διπλή νταλίκα γεμάτη κούτες γάλακτος εβαπορέ (συνήθιζε να «στοκάρει» πολύ εμπόρευμα λίγο πριν την επικείμενη ανατίμηση, την οποία είχε προ-πληροφορηθεί λόγω της πολιτικής και κομματικής του ιδιότητας-ταυτότητας).
Η κάθε κούτα ζύγιζε 25 κιλά. Όσα και το βάρος μου…
✓ Δύο μεγάλες διατροφικές «ασωτίες» – παρασπονδίες που έκανα στην διάρκεια της ζωής μου ήταν οι εξής:
Στα 13 μου χρόνια άρχισα να πίνω συστηματικά Coca Cola και αναψυκτικά. Όχι νερό, αναψυκτικά (3 λίτρα ημερησίως και για πολλά χρόνια)…
Έτρωγα επίσης και απίστευτα μεγάλες ποσότητες γλυκών και φαγητού (ευτυχώς χωρίς να παχαίνω).*
* Σε μία αιματολογική εξέταση που έκανα στα 32 μου χρόνια σε έναν Γερμανό εναλλακτικό ιατρό, δεν βρήκε ανεβασμένο ζάχαρο και μου δήλωσε ότι όσα γλυκά και εάν φάω… δεν πρόκειται ποτέ να έχω τέτοιο πρόβλημα. Μου σύστησε επίσης να είμαι πολύ προσεκτικός με τις αλλεργίες μου…
✓ Στα 14 μου χρόνια άρχισα να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την μουσική…
✓ Από τα 14 μέχρι τα 17 μου χρόνια εργαζόμουν κατά την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών (από το σχολείο) στις κατασκηνώσεις του Τ.Υ.Π.Ε.Τ. (Ταμείο Υγείας Προσωπικού Εθνικής Τράπεζας).*
Βρισκόμουν διαρκώς σε εγρήγορση και επαγρύπνηση!
Εργαζόμουν ασταμάτητα –αρκετές φορές παρέμενα άυπνος για 48 και πλέον ώρες– ως συντηρητής, ενίοτε κηπουρός, σκουπιδιάρης, καθαριστής, οικοδόμος (ο τενεκές στον ώμο και το χαρμάνι με το φτυάρι), πυροσβέστης (εκείνες τις εποχές η περιοχή Διόνυσος είχε πολύ πυκνή βλάστηση και γίνονταν συνεχείς απόπειρες πυρκαγιών), νυχτοφύλακας, χαμάλης και πολλά… πολλά άλλα…
* Πριν προσληφθώ στο Τ.Υ.Π.Ε.Τ. πέρασα από ιατρικές εξετάσεις όπου και διαπιστώθηκε καρδιομεγαλία. Ο καρδιολόγος της τράπεζας ήταν πολύ φίλος και συνεργάτης με τον κορυφαίο ιατρό/καρδιοχειρουργό Magdi Yakub ο οποίος έτυχε να βρίσκετε το ίδιο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα. Με εξέτασε και αυτός… και μία εβδομάδα αργότερα με διαβεβαίωσαν ότι ήμουν ικανός να εργαστώ…
✓ Στα 16 μου χρόνια και μετά το τέλος της πρώτης τάξεως του Λυκείου, αποφάσισα να σπουδάσω αθλητίατρος στην φημισμένη αθλητική σχολή της Κολωνίας (Sporthochschule Köln) στην τότε Δυτική Γερμανία.
Η σχολή εθεωρείτο κορυφαία στο είδος της, μελέτησα πάρα πολύ για τρία χρόνια… αλλά με «κέρδισε» η μουσική…
✓ Στα 17 μου χρόνια γυμναζόμουν στο Ο.Α.Κ.Α. (Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών, στο Μαρούσι) με τον εξαίρετο άνθρωπο και δρομέα των 3.000 μέτρων steeplechase, τον Κύπριο Φίλιππο Φιλίππου. Σε ιατρικές εξετάσεις που έκανα διαπιστώθηκε καρδιομεγαλία και θυμάμαι τον ιατρό να έρχεται και να μου λέει επακριβώς:
« Απορώ που ζεις ακόμα… Η καρδιά σου είναι τεράστια! » (κάτι άλλο… ήταν σίγουρα τεράστιο στον εγκέφαλό του)
Επακολούθησαν εξετάσεις επί εξετάσεων και… πολλά άλλα…
Η καρδιά μου ήταν βέβαια μεγάλη και παραμένει… αλλά λόγω των διπλών προπονήσεων που έκανα κάθε ημέρα. Είχα 52 παλμούς το λεπτό και άριστη φυσική κατάσταση!
«Τάδε έφη»...
✓ Στα 19 μου χρόνια –υπηρετώντας την στρατιωτική μου θητεία– βρέθηκα αρχικά στο κέντρο οπλιτών στην Τρίπολη (Πελοπόννησος) και αργότερα στην Κω (Δωδεκάνησα). Στο μεσοδιάστημα της παρουσίας μου στο νησί κλήθηκα να θητεύσω (για 20 ημέρες) και στο φυλάκιο που βρίσκεται εις την νήσον Ψέριμος (βρίσκεται ανάμεσα σε Κω, Κάλυμνο και Ίμια).
Παρουσιάστηκα στην Τρίπολη στις 28 Σεπτεμβρίου 1987 σε πολύ κακή ψυχολογική κατάσταση (λόγω της απώλειας αγαπημένου προσώπου) και αντιμετώπισα την στρατοκρατική ηλιθιότητα σε όλο της το «μεγαλείο»…
Ήμουν 72 κιλά και είκοσι ημέρες αργότερα μόλις 56…
Σιτιζόμασταν απαράδεκτα (είχε γίνει μεγάλος «ντόρος» και γράφτηκε στις εφημερίδες της εποχής η ομαδική διάρροια ολοκλήρου του στρατοπέδου), άρχισα να έχω επίμονο και ενοχλητικό βήχα που εξελίχθηκε σε οξεία βρογχίτιδα και πνευμονία (πολύ υγρό το κλίμα στην Τρίπολη), νερό ζεστό για μπάνιο δεν υπήρχε, οι κοριοί έκαναν περίπατο στα κρεβάτια μας και οι στρατιωτικοί «ιατροί»… μου έδωσαν ασπιρίνες (;) για τον πυρετό και την πνευμονία…
Οι φαντάροι στον θάλαμο μου αγόραζαν, σχεδόν κάθε ημέρα, ένα καραφάκι ούζο. Έπινα λίγο για να «μαλακώσει» ο βήχας και για να νοιώθω πιο ζεστός (ήταν το «δώρο» τους για να μην τους ενοχλεί ο βήχας μου)…
Όταν δε, με συνάντησαν η μητέρα και η αδελφή μου στο επισκεπτήριο, δεν μπορούσαν να με αναγνωρίσουν!
Στο τέλος Νοεμβρίου 1987 μετατέθηκα στην Κω και στις αρχές Μαΐου βρέθηκα στην Ψέριμο με άλλους 10 φαντάρους. Μαζί μας ήταν και ένας δόκιμος αξιωματικός (ως επικεφαλής του φυλακίου).
Ανέβασα 40.2 ºC πυρετό, έκαιγα!
Ο δόκιμος ειδοποίησε την ανωτέρα διοίκηση στην Κω για να στείλουν να με πάρουν… αλλά δεν ενδιαφέρθηκε/εμφανίστηκε ουδείς!
Στεκόμουν συνεχώς κάτω από τη ντουζιέρα για να δροσιστώ…
Για καλή (;) μου τύχη… ο δόκιμος είχε μαζί του αντιβίωσή των 1.000 mg.
Ξεκίνησα με μία κάψουλα ανά 12 ώρες. Τις επόμενες 3 ημέρες το βασανιστήριο συνεχίστηκε (δεν υπήρξε βελτίωση)…
Ο δόκιμος ξανά ειδοποίησε την ανωτέρα διοίκηση και τον διέταξαν να μου δίνει αντιβίωση κάθε 6 ώρες (4.000 mg το 24ωρο)…
Τις επόμενες 10 ημέρες «βρώμαγε όλο μου το είναι» από την αντιβίωση. Επιπλέον, δεν είχα όρεξη και δεν ήθελα να φάω τίποτα!
Δύο εβδομάδες αργότερα… «συνήλθα» και επέστρεψα στην Κω 13 κιλά ελαφρύτερος.
«Τάδε έφη»… Ελληνικός στρατός…
Κυκεών...
✓ Υπήρξαν άλλες 5 περιπτώσεις που κινδύνευσε, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, η ζωή ή η υγεία μου. Οι τέσσερις εκ των περιπτώσεων προέκυψαν μετά από γλιστρήματα και πτώσεις από δίκυκλο/μηχανή (3 φορές με συνοδηγό και μία μόνος μου).
✓ Στα 21 μου χρόνια άρχισα να αντιλαμβάνομαι περισσότερο τις ενεργειακές μεταβολές…
Σε βάθος χρόνου και έπειτα από πολλές εξετάσεις… διαπιστώθηκε η ύπαρξις ενός μικροβίου, το οποίο δεν ήταν γνωστό στον ιατρικό κόσμο…
Έτσι, με την γραπτή μου συναίνεση (πάντα), έγινα πειραματόζωο (αυτές οι θεραπείες σίγουρα επιβάρυναν πάρα πολύ το ήπαρ μου)…
✓ Την ίδια χρονική περίοδο διδάχθηκα σε μεγάλα ξενοδοχεία της Ρόδου το επαγγελματικό service και παράλληλα άρχισα να εργάζομαι τα βράδια ως επαγγελματίας μουσικός.
Η ξενοδοχειακή προϋπηρεσία και κατάρτισή με οδήγησε τα επόμενα χρόνια σε πολλές συνεργασίες με διάφορα εστιατόρια και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες σε τουριστικούς προορισμούς σε όλη την υφήλιο…
Εξοντωτικά ωράρια εργασίας, υπερβάλλων ζήλος και λάθος στάση του σώματος έκαναν το μυοσκελετικό μου σύστημα να καταρρεύσει!
Για 4 συνεχής εξάμηνες καλοκαιρινές περιόδους (Απρίλιος-Οκτώβριος) εργαζόμουν από τις 07:00 π.μ. έως τις 02:30 π.μ. της επόμενης ημέρας και το τετράωρο που είχα στην διάθεσή μου για ξεκούραση ήταν το χειρότερο του 24ωρου! Επέστρεφα στο κατάλυμα μου και οι πόνοι ήταν ανυπόφοροι!
⇒ Ενδεικτικά σας αναφέρω την προσπάθειά του λατρεμένου ιατρού και φίλου, κυρίου Ανάργυρου Μιχαλόπουλου (εντατικολόγου, πνευμονολόγου, γενικού διευθυντή της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν των Αθηνών, 7 Μαρτίου 1954 – 7 Απριλίου 2013), ο οποίος έτυχε να παραθερίζει οικογενειακώς σε τουριστικό προορισμό όπου εργαζόμουν.
Αρχικά μου έφερε και πρότεινε το Mesulid, το οποίο -πέραν του ότι δεν με βοηθούσε- μου έφερνε και μεγάλη δυσφορία! Δοκιμάσαμε διάφορα, από Depon, Voltaren, Counterpain, … μέχρι ενέσεις και το πρόβλημα παρέμενε!
Η μοναδική λύση ήταν να σταματήσω να εργάζομαι! (δεν το έπραξα)
✓ Στα 24 μου χρόνια έπαθα το πρώτο αλλεργικό shock. Καθαρά Δευτέρα και μετά την κατανάλωση χαλβά (φτιαγμένου από σουσάμι).
Ήταν μια πολύ οριακή και σκληρή εμπειρία διότι δεν είχα βοήθεια από κανέναν όταν ξέσπασε το shock. Ήμουν όμως και πολύ τυχερός διότι επέζησα!
Πέρασα 10 φρικτές ώρες μέχρι να ηρεμήσει ο οργανισμός μου. Έγινα κατακόκκινος και πρήστηκα! Mυρμήγκιαζε το σώμα μου και «καιγόμουν» ταυτόχρονα! Το φαινόμενο ήταν εντονότερο στα δάκτυλα και τις παλάμες των χεριών, στα πέλματά των ποδιών, στο τριχωτό της κεφαλής και στους γεννητικούς αδένες.
Έβαζα τα χέρια μου μέσα στην κατάψυξη και μετά κάτω από την ανοικτή βρύση. Ανακουφιζόμουν –φαινομενικά– για λίγα δευτερόλεπτα και επέστρεφε η φαγούρα… πιο επιθετική!
Σκέφτηκα να πίνω συνέχεια νερό για να διαλυθεί γρηγορότερα η τροφή και να μετριαστούν τα συμπτώματα. Το έκανα…
Κάποιες φορές δεν άντεχα και ξυνόμουν με μανία!
Το μετάνιωνα όμως άμεσα, διότι πρηζόμουν περισσότερο και ξανά επέστρεφε η φαγούρα εντονότερη…
Ήμουν μόνος και δεν είχα αντισταμινικό χάπι διότι ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο (έτρωγα σουσάμι, παστέλια και χαλβά -μέχρι τότε- χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα).
✓ Μέχρι τα 27 μου έτη ένοιωθα έντονα ένα κενό στο στήθος. Κάτι μου «έλειπε»… Τότε καλύφθηκε. –
✓ Μέχρι την ηλικία των 32 ετών είχα περάσει 4 εγκεφαλικά επεισόδια και 2 εμφράγματα (όλα -ευτυχώς- πολύ ελαφρά)…
Γιατί;
✓ Τον χειμώνα και την άνοιξη του 2004-2005 εργαζόμουν ως μουσικός στην Αράχωβα. Έπαθα πνευμονία (χειμώνας , πολύ υγρό κλίμα) και σε χρονικό διάστημα 72 ωρών είχα 192 φορές διάρροια!
✓ Τον Αύγουστο του 2006 δημιούργησα ένα μεγάλο catering με την συνεργασία μιας αγαπημένης φίλης. Η επιχείρηση απαιτούσε απόλυτη προσήλωση και συνεχή ενεργητική παρουσία επί 24ωρου βάσεως, ενώ παράλληλα εργαζόμουν κάθε βράδυ ως μουσικός (τον πρώτο χρόνο λειτουργίας) για να στηρίξω την επιχείρηση όσο μπορούσα περισσότερο στα πρώτα της «βήματα»… Εξοντωτική κατάσταση, αλλά αναγκαία; (χμ…)
Η επιχείρηση διέκοψε την λειτουργία της τον Σεπτέμβριο του 2009 και λίγες ημέρες αργότερα (μεταφέροντας ένα γραφείο) παρέλυσε το σώμα μου για 2 μήνες!
Παρέμεινα κλινήρης όλο αυτό το διάστημα, έχοντας φρικτούς πόνους και ευρισκόμενος σε πλήρη ακινησία…
✓ Ακολούθησε η δημιουργία μιας διαδικτυακής ιστοσελίδας (Φεβρουάριος 2010), η οποία λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο. Βρισκόμουν συνεχώς σε εγρήγορση, αδιάκοπη μελέτη και πολλές φορές παρέμενα άυπνος για 4 ή και 5 ημέρες…
Έτρωγα εντελώς ακανόνιστα (π.χ. 04:00 π.μ. έτρωγα γλυκό, στις 04:20 π.μ. sandwich ή pizza, στις 04:40 π.μ. παγωτό, στις 05:00 π.μ. σαλάμι αέρος με τζατζίκι).
Τα συμπτώματα της χοληδόχου κύστεως πλήθαιναν, εγώ παρέμενα στον «κόσμο» μου… και ουσιαστικά «δεν ζούσα»…
✓ Τα Χριστούγεννα του 2012 κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού από την Μυτιλήνη προς την Αθήνα έπαθα πνευμονία. Κατάφερα να αναρρώσω σχετικά γρήγορα (3 εβδομάδες)…
✓ Τα Χριστούγεννα του 2013 και πάλι κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού από την Μυτιλήνη προς την Αθήνα ξανά έπαθα πνευμονία… Το διάστημα ανάρρωσης ξεπέρασε τους 4 μήνες …
✓ Από τα 32 μέχρι τα 47 μου έτη πέρασα άλλα 6 εγκεφαλικά επεισόδια. Τα 3 ήταν ανώδυνα και στα άλλα 3 είχα την μεγάλη τύχη να ανοίξει η μύτη μου βγάζοντας με πίεση πολύ αίμα!
✓ Με την έλευση των προσχεδιασμένων-στημένων κεφαλαιακών ελέγχων (capital controls) στην Ελλάδα (29 Ιουνίου 2015) «γνώρισα» μία αδιανόητη και… πολύ οδυνηρή οικονομική καταστροφή «πέφτοντας» θύμα του πολιτικού παραλογισμού που επικρατεί στην χώρα (το ελληνικό δημόσιο δεν «μπορούσε»… και κυρίως, δεν ήθελε ποτέ να αγγίξει και να θεραπεύσει τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων -έτσι, «έβαλε επί παντός» και όπως πάντα, επιλεκτικά)...
Τα συμπτώματα ηπατικής δυσλειτουργίας και της χοληδόχου κύστεως συνέχισαν να πληθαίνουν… αλλά η οικονομική μου πραγματικότητά με είχε απορροφήσει σε μια δίνη…
Βρισκόμουν σε ελεύθερη πτώση… Μια πτώση στο κενό… Μια πτώση, που όπως αποδείχτηκε αργότερα… θα σταματούσε στα επείγοντα ενός νοσοκομείου…
Πέρασαν 5 μήνες αγωνίας και προσπάθειας για την οικονομική αποκατάσταση… Τα συμπτώματα πλήθαιναν επικίνδυνα αλλά τα αγνοούσα επιδεικτικά! Ήμουν εντελώς «καμένος»…
✓ Μεγάλωσα έχοντας γύρω μου ανθρώπους με κατοχικό σύνδρομο το οποίο και μου μετέδωσαν… Ένα σύνδρομο που κατάφερα να αποβάλλω όταν βρέθηκα στα επείγοντα του νοσοκομείου Woodhull, της Νέας Υόρκης, στις 5 Νοεμβρίου 2015, ύστερα από μία κρίση οξείας παγκρεατίτιδας, ένα υπέρ διογκωμένο λευκό ήπαρ (ηπατική στεάτωση) που σχεδόν δεν λειτουργούσε… και μια υπέρ διογκωμένη χοληδόχο κύστη γεμάτη χολολίθους, έτοιμη… να «εκραγεί»…