ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
2. Το χρονικό του Woodhull ...
Προερχόμενος από μια ατελέσφορη προσπάθεια για να περισώσω οτιδήποτε μπορούσα από τους κόπους και την εργασία προηγουμένων ετών, ταξίδεψα το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 2015 από την Μυτιλήνη στην Αθήνα και αμέσως μετά (μέσω Dubai) στην Σιγκαπούρη και στο Χονγκ Κονγκ.
Έπειτα από 2 πολύ δύσκολες ημέρες και τεράστια επαγγελματική απογοήτευση, επέστρεψα μέσω Καζακστάν στην Αθήνα.
Μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα και 6 ώρες αναμονής, ταξίδεψα στο Παρίσι για επαγγελματικούς και πάλι λόγους.
Δυστυχώς –λόγω εξαιρετικά αντίξοων συνθηκών και αστάθμητων παραγόντων– δεν μπόρεσα να διατηρήσω μια πολύ σημαντική συνεργασία καθώς ένα συμβόλαιό που βρισκόταν σε ισχύ ακυρώθηκε!
Μετά από πολύωρη ταλαιπωρία επέστρεψα το επόμενο βράδυ στην Αθήνα όπου και κατάφερα –ευτυχώς σε λίγες ώρες– να βρω πτήση μέσω Κιέβου για Νέα Υόρκη.
Έτσι, το τέλος του Οκτώβρη 2015 με βρήκε στη Νέα Υόρκη, κατάκοπο, αλλά έτοιμο για δημιουργία, νέες επαγγελματικές συνεργασίες και προοπτικές…
Μια παροιμία λέει: « Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια… ο Θεός γελάει! »
Η πρώτη ημέρα του Νοέμβρη 2015 αποτέλεσε και την αρχή του τέλους όλων αυτών που αγνοούσα ή έκανα πως δεν βλέπω στην προηγούμενή μου ζωή…
Η ώρα της αλήθειας!
Στις 19:30 μ.μ. μοιράστηκα μία πίτσα (ελιές, μανιτάρια, τομάτα) με άλλους 2 ανθρώπους…
Στις 01:15 π.μ. ξύπνησα νοιώθοντας βάρος στο στομάχι. Ήξερα πάρα πολύ καλά τι θα επακολουθήσει…
Σηκώθηκα από το κρεβάτι με έντονη δυσφορία, πόνο στην πλάτη –στο ύψος της χοληδόχου κύστεως– κάψιμο στο κέντρο της κοιλιακής χώρας –προς το στήθος– και πήγα στην τουαλέτα. Δεν ήθελα να ενοχλήσω και να ανησυχήσω τους ανθρώπους που με φιλοξενούσαν και χρησιμοποιώντας το δάκτυλο, προκάλεσα απανωτούς εμετούς.
Γύρω στις 04:30 π.μ. το στομάχι μου είχε αδειάσει και προσπάθησα να κοιμηθώ… Το πρόσωπο –εξ αιτίας της μεγάλης πίεσης– είχε γεμίσει μικρά αιματώματα και τα μάτια μου ήταν κατακόκκινα!
Όλη την επόμενη ημέρα (2 Νοεμβρίου) έφαγα μόνον λίγο ρύζι και κοιμήθηκα πάρα πολλές ώρες. Ήμουν «χίλια κομμάτια»…
Η τρίτη ημέρα του Νοέμβρη ξεκίνησε με χυμό μήλου, τέσσερις φρυγανιές σικάλεως και λίγο καφέ…
Σε όλες τις προηγούμενες κρίσεις τις χοληδόχου κύστεως που είχαν προηγηθεί, επανερχόμουν σε κανονικούς ρυθμούς και χωρίς άλλες ενοχλήσεις συνήθως 24 ώρες μετά το περιστατικό.
Έμελλε όμως –αυτή η φορά– να ήταν και η τελευταία!
Άρχισε ο πόνος να γίνεται έντονος! Ένοιωθα κάψιμο στο επάνω μέρος της κοιλιακής χώρας, μούδιασμα στο πίσω δεξιά τμήμα της πλάτης και σε τακτά χρονικά διαστήματα απανωτές «μαχαιριές» στα αντίστοιχα σημεία!
Προσπάθησα να ηρεμήσω και να χαλαρώσω… Δυστυχώς, εις μάτην!
Το απόγευμα και το βράδυ ένοιωσα λίγο καλύτερα (μάλλον άρχισα να συνηθίζω λίγο περισσότερο τον πόνο και τα συμπτώματα).
Η τέταρτη ημέρα του Νοέμβρη κύλησε στον ίδιο «ρυθμό» και η πέμπτη ξεκίνησε με πόνους που το απόγευμα έγιναν αφόρητοι!
Έτσι, στις 19:15 μ.μ. οδηγήθηκα στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Νοσοκομείου Woodhull της Νέας Υόρκης (Η.Π.Α.)…
Τα επείγοντα είχαν πάρα πολύ κόσμο και μέχρι να μπορέσω να εξεταστώ… –παρ’ ό,τι ήμουν μονίμως «διπλωμένος» από τους πόνους- πέρασαν πολλές ώρες (7)…
Αυτό πραγματοποιήθηκε στις 02:00 π.μ. της έκτης πια Νοεμβρίου 2015 (αφού προηγουμένως μερίμνησε για την εισαγωγή μου στο νοσοκομείο, η λατρεμένη μου φίλη, κυρία Yelena Astafyeva).
Στις 02:40 π.μ. μου χορήγησαν ορό και μορφίνη.
Στις 03:20 π.μ. είδα έναν δίμετρο νιγηριανό ιατρό να πλησιάζει στο φορείο όπου βρισκόμουν και σε έξαλλη κατάσταση να μου λέει επακριβώς:
« Άνθρωπε, είσαι τρελός; Τι συμβαίνει με εσένα; » (ήταν δε τόσο έξαλλος και οι φωνή του τόσο δυνατή, ούτως ώστε «να απλωθεί νεκρική σιγή» για λίγα δευτερόλεπτα στην αίθουσα των επειγόντων).
Και συνέχισε λέγοντας: « Τι πίνεις και τι παίρνεις; Αλκοόλ; Ναρκωτικά; Τι;
Ξέρεις ότι το ήπαρ σου είναι απίστευτα διογκωμένο και σχεδόν δεν λειτουργεί;
Ξέρεις ότι η χοληδόχος κύστη είναι γεμάτη χολολίθους και έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή είναι θαύμα που δεν έχει σπάσει ακόμα;
Ξέρεις ότι η ζωή σου βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο;
Ήδη επικοινώνησα με τον διευθυντή του νοσοκομείου για να σε δει άμεσα και να εγκρίνει την εισαγωγή σου. Επιπλέον, πρέπει να κάνουμε και άλλες εξετάσεις… »
Του απάντησα ότι δεν πίνω αλκοόλ, ούτε και κάνω χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενώ η Yelena δίπλα μου τον κοιτούσε αποσβολωμένη και εμφανώς ανήσυχη…
Για τις επόμενες 4 ώρες έγινα το «hot spot» των επειγόντων… Με είδαν/εξέτασαν/επισκέφθηκαν 16 συνολικά ιατροί* και φυσικά… και ο διευθυντής του νοσοκομείου!
Μου έκαναν πολλές εξετάσεις –κάποιες 2 και 3 φορές– και μετά την δεύτερη εξέταση στον υπέρηχο έμαθα ότι το ήπαρ μου απεικονιζόταν σχεδόν λευκό (ηπατική στεάτωση).
Όλοι μου δήλωναν την κρισιμότητα της κατάστασης, αλλά όλοι απέφευγαν να υπεισέλθουν σε λεπτομέρειες…
Ακολούθησε εισαγωγή στο νοσοκομείο και με οδήγησαν με το φορείο σε έναν θάλαμο όπου βρισκόταν άλλος ένας ασθενής.
* Στην κινηματογραφική ταινία του Brian De Palma, Carlito’s Way (1993), ο πρωταγωνιστής (Alfredo James «Al» Pacino), εξιστορώντας την ιστορία του Carlito, επάνω σε ένα φορείο και λίγο πριν πεθάνει, αναφέρει ότι όταν ήθελαν να εκτελέσουν κάποιον, στις αρχές τις δεκαετίας του 1970 (1973), επέλεγαν να το κάνουν λίγο μετά μεσάνυχτα. Η επιλογή αυτή είχε ως βάση την αρχή του ότι στις μονάδες επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων είχαν βάρδια ειδικευόμενοι Κινέζοι ιατροί, οπότε, υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης εάν κάποιος δεν είχε πεθάνει ακαριαία! Η μοναδική διαφορά 42, περίπου, χρόνια αργότερα (2015) είναι ότι οι Κινέζοι ειδικευόμενοι έγιναν πολυεθνικοί!
Με «εξέτασαν ιατροί» από την Ελλάδα, τη Νιγηρία, το Ιράν, το Ιράκ, την Ινδία, το Πακιστάν, την Κόστα Ρίκα, το Πουέρτο Ρίκο, την Τζαμάικα, το Μεξικό, τον Καναδά, τις Η.Π.Α. και… φυσικά την Κίνα! Δεν θυμάμαι άλλες εθνικότητες, αλλά για όλες αυτές είμαι απολύτως βέβαιος! Τα απανωτά αλλεργικά shocks που υπέστην και εγώ από την «φροντίδα» και την συμπεριφορά των ιατρών αποδεικνύουν ότι τα κείμενά του σεναριογράφου και κατ’ επέκτασιν τα λόγια του πρωταγωνιστή, «κρύβουν» μεγάλες αλήθειες…
Το πρωί «παρέλασαν» από μπροστά μου –ρωτώντας και ενημερώνοντας με παράλληλα για διάφορα πράγματα/θέματα– 29 ιατροί, 2 ασφαλιστικοί σύμβουλοί του νοσοκομείου και 3 αστυνομικοί. Ο πρώτος αστυνομικός ήταν γενικά πολύ χαλαρός και φιλικός απέναντι μου, ενώ οι άλλοι δύο είχαν τον ρόλο του detective ρωτώντας με ξανά και ξανά –με ανακριτικό τρόπο– τις ίδιες ερωτήσεις (π.χ. τι ήθελα στη Νέα Υόρκη, πότε θα έφευγα, ποιος με φιλοξενούσε, πού έμενα; κ.λπ.).
Το μεσημέρι «επιστράτευσαν» μία Ελληνικής καταγωγής ιατρό για να με πείσει να κόψω το ήπαρ και να αφαιρέσω την χοληδόχο κύστη.
Μου χορήγησαν την πρώτη ημέρα νοσηλείας 6.000 mg (!!!) αντιβίωσης (Cipro και Augmentin), με αποτέλεσμα ένα αλλεργικό shock (Cipro) –παρ’ όλο που τους είχα ενημερώσει ότι ήμουν αλλεργικός σε αρκετές αντιβιώσεις (π.χ. Ceclor)...
Στο πρώτο αλλεργικό shock ήμουν «τυχερός» διότι έτυχε να βρίσκονται στο θάλαμο οι ιατροί και διέκοψαν αμέσως την παροχή της αντιβίωσης χορηγώντας μου αντίδοτο.
Κάθε 8 ώρες μου χορηγούσαν Tramal για τον πόνο. Ενδιάμεσα (από το Tramal), μου χορηγούσαν και Voltaren… (δεν έκανε τίποτα) και μαζί με αυτά αντιπηκτικά αίματος και Lumaren για το στομάχι. Η νοσοκόμα σχεδόν κάθε μία ώρα ερχόταν και μου χορηγούσε κάτι…
Μετά απ’ όλα αυτά, κάτι… δεν μου «καθόταν» καλά…
Το βράδυ, ήλθε το επόμενο cocktail αντιβιοτικών και το δεύτερο αλλεργικό shock!
Μερικά δευτερόλεπτα μετά την χορήγηση τους από τη νοσοκόμα, το χέρι που υπήρχε η παροχή μούδιασε!
Την ρώτησα: « Τι μου δίνεις; » και άρχισα να φωνάζω! Φοβήθηκε πολύ και έφυγε τρέχοντας… Για το επόμενο ένα περίπου λεπτό και μέχρι να φέρει η νοσοκόμα το αντίδοτο, νόμιζα ότι μου έκοβαν το χέρι!
Μου είχε χορηγήσει την ίδια αντιβίωση! (Cipro και Augmentin)
Το νοσοκομείο ήταν πολύ οργανωμένο, σε σχέση με την Ελλάδα και τη Νότιο Αφρική, όπου θα νοσηλευόμουν αργότερα… και όλα λειτουργούσαν ηλεκτρονικά.
Και οι 4 νοσοκόμες που γνώρισα κατά το διάστημα της νοσηλείας μου στο Woodhull ήταν «μαύρες», 50-60 ετών και κατά «διαβολική» σύμπτωση Τζαμαϊκανές (και οι τέσσερις). Τυπολάτρισσες, ευθυνόφοβες, χωρίς προσωπικότητα και την απαραίτητη οξυδέρκεια που απαιτεί η ιδιότητα τους και πιστές ακόλουθοι του ηλεκτρονικού υπολογιστή που έχει επάνω το καρότσι με τα είδη νοσηλείας.
Επιπλέον, τις ενοχλούσαν (;) μέχρι και οι τρίχες που είχα στον πήχη του χεριού μου. Μου το ανέφεραν και μου το έδειξαν με μορφασμούς όλες!
Ο Άγγελός μου!
Είναι 23:00 μ.μ. (6 Νοεμβρίου 2015). Αριστερά μου στο δωμάτιο υπάρχει μία στρογγυλή κολόνα με διάμετρο περίπου 60 εκατοστών, η οποία απέχει από τον τοίχο 80 εκατοστά.
Αριστερά από την κολόνα υπάρχει μία διαχωριστική κουρτίνα και πίσω από αυτήν βρίσκεται ένας άλλος ασθενής. Ευθεία μπροστά από το κρεβάτι μου βρίσκεται το μπάνιο και μπροστά μου και δεξιά η πόρτα εισόδου.
Υπάρχει απόλυτη ησυχία και ξαφνικά νοιώθω απίστευτη ηρεμία και αισθάνομαι την παρουσία κάποιου…
Στρέφω το κεφάλι μου προς τα αριστερά και βλέπω μία σκιά ανάμεσα στον τοίχο και την κολόνα… Κατάλαβα ότι δεν ήμουν μόνος!
Ο Άγγελός μου, βρισκόταν εκεί!
Έκτοτε, δεν φοβήθηκα ποτέ για την ζωή μου! Ό,τι και… εάν μεσολάβησε… ό,τι κι αν μου είπαν…
Την επόμενη ημέρα συνεχίστηκε η «παρέλαση» των ιατρών, των ειδικευόμενων ιατρών, των ασφαλιστικών συμβούλων και των νομικών εκπροσώπων του νοσοκομείου και της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Είναι απίστευτη η δύναμη και η οργάνωση αυτής της πολιτείας! (θα έλεγα ότι είναι ουσιαστικά ένα ανεξάρτητο κράτος μέσα στις Η.Π.Α.)
Εκτός του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζα… πέρασα και από κανονική ανάκριση! Οι νομικοί εκπρόσωποι της πολιτείας (συνοδευόμενοι από αστυνομική παρουσία) με ρωτούσαν εναλλάξ: «Tι ήθελα στη Νέα Υόρκη, πότε θα έφευγα, ποιος με φιλοξενούσε, που έμενα; κ.λπ.»… Ήταν η συνέχεια της προηγούμενης ημέρας ούτως ώστε να σιγουρευτούν για τις προθέσεις και την φερεγγυότητά μου.
⇒ Αυτή η πρακτική έχει λογική βάση διότι η πολιτεία της Νέας Υόρκης περιθάλπει δια νόμου (πρόγραμμα) όλους τους φιλοξενούμενους που βρίσκονται εντός της επικράτειάς της και τυγχάνουν άμεσης ιατρικής φροντίδας και περίθαλψης. Αυτός ο νόμος (πρόγραμμα) έχει βρει πολλούς επιτήδειους και οικονομικά ασθενείς που προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν για να αποκαταστήσουν τα προβλήματα υγείας που τους απασχολούν εντελώς δωρεάν. Είναι γνωστόν δε, τοις πάσι, ότι η υγεία είναι πολύ ακριβή! Οι ασφαλιστικές εισφορές στις Η.Π.Α. αγγίζουν ή και ξεπερνούν… το 50% του μισθού. Παραδειγματικά αναφέρεται ότι μια επέμβαση αφαίρεσής της χοληδόχου κύστεως κοστίζει 10.000 $ (δολάρια) και ανεβαίνει ανάλογά με το τιμολόγιο και τις παροχές του εκάστοτε νοσοκομείου.
Όταν διαπίστωσαν-σιγουρεύτηκαν ότι δεν υπήρχε δόλος από την πλευρά μου, με ενημέρωσαν ότι η νοσηλεία μου θα ήταν «εντελώς δωρεάν»…*
* Αυτό σήμαινε ότι το νοσοκομείο θα εισέπραττε μέσω του ασφαλιστικού προγράμματός της πολιτείας της Νέας Υόρκης τα νοσήλια που μου αναλογούσαν… και πρακτικά αυτό μεταφράζεται σε περισσότερες ημέρες νοσηλείας, περισσότερες και πιο εξειδικευμένες ιατρικές εξετάσεις, μεταφορά σε ατομικό θάλαμο νοσηλείας, φρουρούμενος, αποκλειστική νοσοκόμα και οτιδήποτε θα έφερνε περισσότερα έσοδα στο νοσοκομείο…
Την δεύτερη ημέρα της νοσηλείας μου στο Woodhull προέκυψαν άλλα 2 αλλεργικά shocks…
Ενημέρωσα την Υelena και μου φάνηκε σαν να μην με πίστευε… Ήταν πολύ επιφυλακτική σε ό,τι της έλεγα.
Τότε, της ζήτησα να επικοινωνήσει με την αδελφή και τον γαμπρό** μου στην Ελλάδα (δεν είχα αυτή την δυνατότητα μέσα από το νοσοκομείο).
** Ο γαμπρός μου ονομάζεται Frank Arjava Petter, έχει γερμανική καταγωγή και ζει στην Ελλάδα. Είναι ένας ευγενέστατος, καθαρός και γλυκός άνθρωπος. Η ενασχόλησή του διαπραγματεύεται με το Reiki. Είναι ένας από τους καλύτερους και γνωστότερους master του Reiki παγκοσμίως, με βιβλιογραφία σε πολλές γλώσσες και χώρες. Είναι λάτρης των εναλλακτικών-φυσικών θεραπειών και πρακτικών -χωρίς αυτό να αναιρεί τον σημαντικότατο ρόλο της ιατρικής επιστήμης. Η πρακτική του: «Πονάει μάτι; Bγάζει μάτι!», όπως και το να συνταγολογούνται φάρμακα ασυστόλως, τον βρίσκει αντίθετο. Ειδικότερα από την στιγμή που μπορεί να υπάρχει εναλλακτική-φυσική λύση… Μου πρότεινε δε, να μην εγχειριστώ, να δοκιμάσω με εναλλακτικό τρόπο να αποκαταστήσω την υγεία μου και ότι η απόφαση είναι αποκλειστικά δική μου!
Το «ταξίδι»...
Όλο το δεύτερο βράδυ ένοιωθα και είχα μια παράξενη ανησυχία…
Προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, να αναλογιστώ τι είχε συμβεί… και να αποφασίσω τι μέλλει γενέσθαι…
Κάνοντας μια αναδρομή… έφερα στην μνήμη μου όλα τα γεγονότα που έζησα από την στιγμή που πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή μου στο νοσοκομείο. Τους ιατρούς, τον τρόπο συμπεριφοράς τους, τα απανωτά αλλεργικά shocks, τις νοσοκόμες, τα πάντα!
Συνειδητοποίησα πως ήμουν ένα μεγάλο έσοδο για το νοσοκομείο. Όσο περισσότερες εξετάσεις, θεραπείες κ.λπ. θα έκανα… τόσα περισσότερα χρήματα θα εισέπραττε αυτό από το ασφαλιστικό πρόγραμμά της πολιτείας. Η επιβεβαίωση δεν άργησε να έρθει (το επόμενο πρωί)…
Όταν «κοιμήθηκα»… συνέβη κάτι συνταρακτικό! Έβλεπα και καταλάβαινα τα πάντα!
Μεταφέρθηκα, ταξίδεψα και «χάθηκα»… μέσα στις ομορφιές της φύσης!
Δεν μπορούσα να ανασάνω και να κουνηθώ σε αυτό το «ταξίδι» και αυτό με «φόβιζε» παράξενα…
Πετούσα ταχύτατα επάνω από καταπράσινα ή χιονισμένα βουνά, ολάνθιστα λιβάδια και απόκρημνες πλαγιές. Έβλεπα τα δέντρα, τις πηγές, τις λίμνες, τα ποτάμια, τα ζώα, τα πουλιά! Ολοζώντανα και με λαμπερά χρώματα! Πετούσα επάνω από την θάλασσα και μετά βυθιζόμουν στους ωκεανούς!
Έβλεπα τα πάντα! Ολοκάθαρα! Αλλά… χωρίς να ανασαίνω, χωρίς να καταλαβαίνω πως, τι και γιατί; Χωρίς να έχω τον έλεγχο του σώματος και του μυαλού μου…
Ταξίδεψα με το υπέρτατο ον σε ένα αληθινά μαγικό ταξίδι! Ένα ταξίδι χωρίς ανάσα!
Η επόμενη, ήταν ημέρα εξετάσεων…
Στις 12:10 μ.μ. «έφαγα» μετά από 5 ημέρες.
Δύο κουτάκια χυμό μήλου (2 x 220 ml), ένα κουτάκι Ginger ale (220 ml), ένα κουτάκι ζελέ (150 γραμμάρια) και μία κούπα κίτρινο ζωμό βοδινού (μύριζε απαίσια, αλλά τα έφαγα και τα ήπια όλα).
Το απόγευμα πήγα για εξέταση MRI.
Μόλις ξάπλωσα και μπήκε το μισό μου σώμα στην «σήραγγα» του μηχανήματος, ίδρωσα και « Π Α Γ Ω Σ Α » !!!
Τότε, φώναξα δυνατά στον χειριστή του να με βγάλει… Ο χειριστής (ένας ευγενέστατος Πολωνός) με τράβηξε έξω και όταν με αντίκρισε… τρόμαξε!
Ήμουν κάτασπρος και η καρδιά μου πήγαινε «να σπάσει»!
Τηλεφώνησε άμεσα στον αρμόδιο ιατρό και του ανακοίνωσε πως δεν έπαιρνε την ευθύνη για να μου κάνει την εξέταση!
Όταν μπήκα στο μηχάνημα – «φέρετρο» ένοιωσα ακριβώς όπως στο όνειρο το προηγούμενο βράδυ. Δεν μπορούσα να ανασάνω!
Επακολούθησε του περιστατικού «παρέλαση» ιατρών με λεκτική τρομοκρατία:
« Αν δεν κάνεις MRI, δεν θα ξέρουμε επακριβώς τι έχεις και… και… » (είναι πολύ ακριβή η εξέταση και χάνουμε έσοδα, το μετέφρασα εγώ)...
Προς την έξοδο...
Η τρίτη ημέρα στο νοσοκομείο κύλησε σε αυτό το μοτίβο, με τακτικές ιατρικές επισκέψεις και συνομιλίες εκφοβισμού. «Επιστρατεύθηκε» ξανά και η Ελληνικής καταγωγής ιατρός για να με πείσει…
Το μεσημέρι μεταφέρθηκα σε άλλο θάλαμο. Ήταν ατομικός και απ’ έξω υπήρχε και φρουρός… (;) Μου το αιτιολόγησαν, λέγοντας μου, ότι μεταφέρομαι για τον φόβο λοιμώξεων από άλλους ασθενείς…
Η τέταρτη ημέρα έμελλε να είναι και η καθοριστική για την τελική μου απόφαση.
Μου χορηγήθηκε νέο cocktail αντιβιοτικών, το οποίο μου προκάλεσε το πέμπτο αλλεργικό shock! (στο περιστατικό έτυχε να είναι παρούσα και η Yelena)
Έλεγα στη νοσοκόμα ότι μου έχουν ξανά χορηγήσει τα συγκεκριμένα αντιβιοτικά και είχα πάθει αλλεργικό shock. Η νοσοκόμα δεν με άκουγε!
Χωρίς να μου δώσει σημασία συνέδεσε τα σακουλάκια της αντιβίωσης στην παροχή και αμέσως άρχισαν τα συμπτώματα…
Τότε συνειδητοποίησε η Yelena ότι της έλεγα την αλήθεια και με προέτρεψε να φύγω άμεσα από το νοσοκομείο!
Έτσι και έγινε! Την επόμενη ημέρα (15:00 μ.μ.) πήρα το εξιτήριο –με ιδίαν ευθύνη και υπογραφή φυσικά!
Υπέγραψα και ότι υποχρεούμαι να επιστρέψω στην Ελλάδα σε εύλογο-σύντομο χρονικό διάστημα.
Προηγουμένως, έφαγα –μετά από συνεννόηση με την διαιτολόγο/διατροφολόγο του νοσοκομείου– λίγο άσπρο ψητό ψάρι και λίγα λαχανικά στον ατμό.
Βγαίνοντας από το νοσοκομείο οι θεράποντες ιατροί μου χορήγησαν αντιβίωση για άλλες 10 ημέρες. Προσήλθα στο φαρμακείο του νοσοκομείου και αποφάσισα –μετά από συζήτηση με την Yelena– να μην προμηθευτώ την αντιβίωση και να μην την συνεχίσω (οριακή επιλογή διότι η κατάστασή της υγείας μου ήταν κρίσιμη)…
«Επίθεση» αγάπης!
Επέστρεψα στο σπίτι και για τις επόμενες ημέρες και μέχρι την επιστροφή μου στην Ελλάδα, έκανα πολύ συντηρητική διατροφή με χυμό μήλου, ζελέ φρούτων, ζωμό από κοτόπουλο με λίγο ρύζι, τσάι, φρυγανιές ολικής αλέσεως, φρούτα και πολύ νερό.
Το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 2015 επικοινώνησα με την αδελφή μου.
Μου ανέφερε ότι ο γαμπρός μου είχε κάνει μια ανάρτηση-έκκληση στo facebook (στους μαθητές του και σε όλη γενικότερα την κοινότητά του Reiki) σχετικά με το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζα και τους προέτρεπε να μου στείλουν θεραπευτικό Reiki εξ αποστάσεως…
Ήταν 23:00 μ.μ. ήμουν μόνος στο σπίτι και βρισκόμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Ευθεία μπροστά μου υπήρχε ένα μεγάλο παράθυρο με σκουρόχρωμη κουρτίνα.
Εντελώς ξαφνικά άρχισα να νοιώθω απόλυτη ευεξία, μία γλυκιά-θερμή ηρεμία και ένα απίστευτο συναίσθημα χαράς-αγάπης με πλημμύρισε!
Αμέτρητες φωτεινές-λαμπερές σφαίρες (άλλες σαν μπάλες και άλλες σαν κομήτες με φωτεινή ουρά) έκαναν τη νύχτα ημέρα στο σκοτεινό δωμάτιο!
Ήταν η μεγαλύτερη «επίθεση» αγάπης που θα μπορούσε να βιώσει, να δεχθεί και να νοιώσει κάποιος ίσως… και σε ολόκληρη την ζωή του!
Επιστροφή...
Τις επόμενες ημέρες προσπάθησα να βρω πτήση για να αλλάξω τα εισιτήρια της επιστροφής μου στην Ελλάδα χωρίς να τα καταφέρω (τα κατάφερε όμως τέλεια, με άλλη αεροπορική εταιρεία, η αγαπημένη μου Yelena)…
Ταξίδεψα το μεσημέρι του Σαββάτου (14 Νοεμβρίου 2015) δια μέσω Λονδίνου προς Αθήνα (κάτω από «Δρακόντεια» μέτρα ασφαλείας, λόγω της τρομοκρατικής επίθεσης που είχε γίνει στην Γαλλία και συγκεκριμένα στην καρδιά του Παρισιού -BA TA CLAN)…