ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
5. Νότιος Αφρική…
Την περίοδο Δεκεμβρίου 2015 – Ιανουαρίου 2016, ο μουσικός μου συνεργάτης βρέθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής.
Εκεί είχε κάποιες διερευνητικές επαφές για συνεργασία με διάφορα Ελληνικά κυρίως εστιατόρια, που τον διαβεβαίωναν… για 2 και ίσως περισσότερες εμφανίσεις εβδομαδιαίως και σε μόνιμη βάση…
Επιπλέον, εξασφάλισε γραπτές προσκλήσεις για συνεργασία από έναν μάνατζερ και ένα πολύ γνωστό festival.
Η διαμονή ήταν… «εξασφαλισμένη», τα δεδομένα πολύ καλά και οι προοπτικές έδειχναν… εξαιρετικές…
⇒ Σημειώνω εδώ ότι ο συνεργάτης μου είναι ένας πολύ σταθερός άνθρωπος και δύσκολα ρισκάρει!
Οι πρώτες «ψυχρολουσίες»...
Έτσι λοιπόν, ο Οκτώβριος του 2016 με βρήκε στο Κέιπ Τάουν.
Την δεύτερη ημέρα της παραμονής μου άκουσα μία συζήτησή που με έκανε πολύ επιφυλακτικό και σκεπτικό για αυτήν τη νέα προοπτική…
Η επιβεβαίωση ήλθε πολύ σύντομα και συγκεκριμένα μετά από μία εβδομάδα!
Ήμασταν οι μοναδικοί μουσικοί –στο είδος μας– σε μια πανέμορφη και κοσμοπολίτικη πόλη 5 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων και 250 χιλιόμετρα μακρύτερα υπάρχει ένα υπέρ πολυτελές ξενοδοχείο με το Ελληνικό όνομα «Μύκονος» (στην περιοχή Langebaan).
Το κεντρικό του restaurant ονομάζεται «Bouzouki» και θεωρήσαμε ότι θα ήταν μια πολύ καλή προοπτική συνεργασίας.
Επικοινωνήσαμε με τον αρμόδιο μάνατζερ του ομίλου, ο οποίος και βρήκε την ιδέα συνεργασίας εξαιρετική… Μας προέτρεψε δε, να τον επισκεφθούμε… κλείνοντας μας ραντεβού για την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2016 στις 10-12 π.μ.
Πήγαμε και… δεν ήταν πουθενά! (ούτε είχε αφήσει και κάποιο μήνυμα -κάναμε απλά μία «βόλτα» 500 χιλιομέτρων)…
Έκτοτε, ούτε μάνατζερ είδαμε, ούτε σε festival παίξαμε, ούτε και με τα Ελληνικά μαγαζιά είχαμε κάποια συνεργασία και όλες οι προσπάθειες για εμφανίσεις (τόσο σε διάφορα restaurants, ξενοδοχεία, οινοπαραγωγές φάρμες εκδηλώσεων, μουσικές σκηνές) έπεσαν στο κενό. Οι ελάχιστες μουσικές εμφανίσεις που κάναμε, ήταν λόγω της προσωπικής γνωριμίας με την Ελληνική κοινότητα του Κέιπ Τάουν και κάποιων γνωστών που απλά προέκυψαν…
Αυτές οι συμπεριφορές έχουν παγιωθεί στη Νότιο Αφρική και έχουν –δυστυχώς, για όσους δεν τους ξέρουν– μπει στο DNA τους.
Στα μέσα Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 2016 έκανα δύο πολύ επιτυχημένους καθαρισμούς καθώς η μελέτη μου για τα χολικά υγρά είχε αποδώσει τα μέγιστα!
Απέβαλα 4.500 χολολίθους διαφόρων μεγεθών και διαστάσεων μέχρι 2,8 εκατοστών!
Από τότε και μέχρι την πρώτη Φεβρουαρίου 2017 που οδηγήθηκα με κολικό στο νοσοκομείο New Somerset (Κέιπ Τάουν), δεν μπόρεσα να επιχειρήσω να κάνω κάποιον άλλο καθαρισμό (λόγω των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας που «κλήθηκα» να αντιμετωπίσω)…
Στις αρχές Ιανουαρίου 2017 αποφάσισα να ταξιδέψω από το Κέιπ Τάουν στο Γιοχάνεσμπουργκ (για μία εβδομάδα), διότι είχα αντιληφθεί ότι εκεί υπήρχαν πολύ περισσότερες επαγγελματικές δυνατότητες-ευκαιρίες και πράγματι, έτσι ήταν!
Η σίτιση μου ήταν πολύ προσεκτική μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2017 και η μοναδική μου διατροφική «παρασπονδία» ήταν η μεγάλη κατανάλωση sushi (μου έκανε πολύ καλό ενεργειακά διότι μπορούσα να γυμνάζομαι -κάτι που είχα πολλά χρόνια να κάνω).
Τότε, αποφάσισα, δεδομένων των συνθηκών, να δοκιμάσω τις αντοχές μου και να δω σε τι κατάσταση βρίσκομαι…
⇒ Πρέπει να σημειώσω εδώ ότι από τις 9 Ιανουαρίου 2017 (μετά την επιστροφή μου από το Γιοχάνεσμπουργκ) και μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου 2017 (που ξανά επέστρεψα, διότι προέκυψε κάποια επαγγελματική συνεργασία -λόγω του προαναφερθέντος ταξιδιού), βρισκόμουν σε πολύ κακή ψυχολογική –και όχι μόνον– κατάσταση! Εκείνο το χρονικό διάστημα «γεννήθηκε» η ιδέα και ξεκίνησα να συγγράφω και να μεθοδεύω το εγχείρημά που περιηγείστε αυτήν την στιγμή.
Έτσι, άρχισα να τρώω τα πάντα και ακανόνιστες ώρες (π.χ. στις 24 Ιανουαρίου 2017 τα ξημερώματα 05:30 π.μ. έφαγα ένα Filet–O–Fish και 5 cheeseburgers στα McDonald’s).
Μία από αυτές τις ασύδοτες παρασπονδίες με οδήγησε στο νοσοκομείο New Somerset λίγο μετά τα μεσάνυχτα της πρώτης Φεβρουαρίου 2017.
Είχαν προηγηθεί το προηγούμενο βράδυ (20:40 μ.μ.) 6 cheeseburgers στα McDonald’s και λίγο αργότερα, 2 Iced Mocha Krusher coffees στα KFC.
Οι ενοχλήσεις ξεκίνησαν λίγο μετά το βραδινό φαγητό και κορυφώθηκαν γύρω στις 23:00 μ.μ. Τα συμπτώματα γνωστά (κάψιμο στο κέντρο του στήθους, δυσφορία, μούδιασμα και έντονος πόνος πίσω και δεξιά στην πλάτη)...
Όσο και εάν φαίνεται απίστευτο, στο ξενοδοχείο Castle (Κέιπ Τάουν) που βρισκόμουν (λόγω συνθηκών), ούτε η ανύπαρκτη reception, ούτε ο κοιμισμένος νυχτοφύλακας (στον «πάτο» της σκάλας) μπόρεσε να μου πει που θα βρω εφημερεύων νοσοκομείο. Ευτυχώς που είχα ένα δίκυκλο («ευγενική παραχώρηση» μιας γνωστής κυρίας) και βγήκα στον δρόμο ρωτώντας (ρωτώντας πάει κάποιος στην πόλη -εν προκειμένω, στο νοσοκομείο)…
Στα απαράδεκτα (ως εικόνα) επείγοντα του Somerset έφτασα στις 01:20 π.μ.
Έβλεπες αστέγους να προσποιούνται τους ασθενείς για να βρουν κρεβάτι για να κοιμηθούν (υπήρχαν μόνον τέσσερα κρεβάτια) και ατελείωτη αναμονή…
Ήμουν όμως τυχερός! Πρώτον, διότι ήταν ένας απλός κολικός και το πρωί ήμουν καλύτερα και δεύτερον και σημαντικότερον, διότι ο «μαύρος» γαλλόφωνος* ιατρός που με εξέτασε αμέσως μόλις προσήλθα στα επείγοντα και του εξήγησα τι μου συμβαίνει, ήταν γνώστης!
* Επισημαίνω το γαλλόφωνος διότι δεν προερχόταν από τη Νότιο Αφρική ούτως ώστε να έχει την αγγλική νοοτροπία και τα κατάλοιπα της (ελέω apartheid). Επιπλέον, αποδείχθηκε και αργότερα… στα νοσοκομεία του Γιοχάνεσμπουργκ, του λόγου το αληθές!
Κατευθείαν χορήγησε ορό και μου έκανε μία παυσίπονη ένεση (μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση ότι ήταν πολύ απόμακρος, και ψυχρός απέναντι μου). Με έβαλε να καθίσω σε μια καρέκλα, μου έδωσε και τον ορό στο χέρι και δεν τον ξαναείδα. –
Στις 04:50 π.μ. ήλθε μια «λευκή» μαθητευόμενη ιατρός για «συνέντευξη»…
Της είπα τα πάντα αναλυτικά. Τα κατέγραψε και το πρωί στις 06:30 π.μ. πέρασε ο πρωινός ιατρικός «θίασος» (τρεις ιατροί και 20 παρατρεχάμενοι). Η «λευκή» επικεφαλής ιατρός με ευχαρίστησε για την εξαιρετική έκθεση-αναφορά που της παρουσίασε (για την περίπτωση μου) η μαθητευόμενη ιατρός και μου είπε επακριβώς τα εξής:
« Πρώτη φορά στην εικοσάχρονη σταδιοδρομία μου, μου παρουσιάζουν τόσο αναλυτική και ολοκληρωμένη αναφορά περιστατικού! Σας ευχαριστώ, κύριε! »
Στις 07:10 π.μ. και χωρίς περαιτέρω εξετάσεις, μου έδωσαν εξιτήριο… (;)
Λίγο πριν φύγω, ρώτησα στην γραμματεία: « Tι χρωστάω; » και μου απάντησαν: « Τίποτα! »
Φεύγοντας μου συνταγογράφησαν και χαπάκια για «αποθεραπεία» –γενόσημα τύπου Depon…
Τις επόμενες ημέρες δεν είχα κάποιες ενοχλήσεις και στις 16-17 Φεβρουαρίου 2017 συν ταξιδέψαμε (με τραίνο) με τον συνεργάτη μου, από το Κέιπ Τάουν στο Γιοχάνεσμπουργκ, για κάποιες εμφανίσεις που θα άνοιγαν ένα άλλο, πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο, στο «βιβλίο» Νότιος Αφρική…