ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
6. Από το Linksfield... στο Edenval...
Η πρώτη μου σκέψη, μετά την άφιξη μας στο Γιοχάνεσμπουργκ, ήταν να διαπιστώσω εάν υπήρχαν οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις εκείνες που θα μου επέτρεπαν -μετά από 3 μήνες- να κάνω έναν καθαρισμό (ο Andreas Moritz γράφει στο βιβλίο του ότι όταν διακοπούν οι καθαρισμοί, τότε, πολύ σύντομα, ο ασθενής επιστρέφει στην πρότερη νοσηρή κατάσταση).
Οι 2 πρώτες εβδομάδες αφιερώθηκαν στις δημόσιες σχέσεις και στις εμφανίσεις που είχαμε κλείσει και μας έφεραν στην πόλη.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2017, σε φιλικό σπίτι, δοκιμάζω συνειδητά τις αντοχές μου και από τις 14:00 μ.μ. έως τις 18:00 μ.μ. έφαγα τα εξής:
Σαλάτα (αρκετή), φέτα, 2 μεγάλες κουταλιές της σούπας σκορδαλιά, βραστό χταπόδι, καλαμάρι φούρνου, χταπόδι τηγανιτό, γαλέο τηγανιτό, ψάρι φούρνου, γεμιστά, αγκινάρες α λα πολίτα (2 κουταλιές της σούπας), φρούτα διάφορα, 2 κομμάτια γλυκό σοκολάτα, καφέ.
Μετά από 8 ώρες, τρία ποτήρια (3×500 ml) οζονοποιημένο νερό, γυμναστική και σκάλες (ανέβηκα και κατέβηκα τα 30 εσωτερικά σκαλιά του σπιτιού 28 φορές) ήμουν επιτέλους «καλά» και πήγα για ύπνο στις 02:10 π.μ. Είχα μόνον ένα ελαφρύ μούδιασμα στην χοληδόχο, αλλά όχι πόνο.
Μετά από αυτήν την συνειδητή παρασπονδία ξεκίνησα την προεργασία για καθαρισμό…
Άλλα «ήθη», άλλη «κουλτούρα» και άλλη πραγματικότητα…
3 Μαρτίου 2017: (1η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό)
Όλα εντάξει.
4 Μαρτίου 2017: (2η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό)
Στις 18.00 μ.μ. έφαγα μία πράσινη σαλάτα με αβοκάντο, καρότο και λεμόνι.
Στις 21:30 μ.μ. έφαγα 4 φέτες ψωμί ολικής άλεσης διότι πεινούσα πολύ!
Στις 22:30 μ.μ. η χολή με πονούσε αφόρητα!
Επακολούθησε ένας πραγματικός Γολγοθάς μέχρι να φτάσω σε δύο νοσοκομεία (Netcare Linksfield Hospital και Edenval) που τελικά δεν μου έκαναν απολύτως τίποτα!
Ούρα καθαρά. Διάγνωση νοσοκομείων: KΑΜΙΑ
Μου έδωσαν μυοχαλαρωτικά (;) χαπάκια και γενόσημα παυσίπονα (τύπου Depon –και εδώ) για τον πόνο…
⇒ Στα σπίτια φρούρια (με τα υψηλά τείχη που έχουν υψώσει στις ψυχές και τις ζωές τους), με τα ηλεκτροφόρα καλώδια και το προσωπικό εικονικής ασφαλείας (security) στις εισόδους, αντικατοπτρίζεται το σύνολό των αντιθέσεων που προκαλεί την αρμονία που βιώνουν «λευκοί» και «μαύροι» στη Νότιο Αφρική. Η τραγική ειρωνεία της νοτιοαφρικανικής φοβικής πραγματικότητας είναι ότι γενικότερα το εργατικό-υπηρετικό προσωπικό και ειδικότερα το προσωπικό ασφαλείας που εργάζεται, υπηρετεί και υποτίθεται ότι «φυλάει» τους «λευκούς» από τους «μαύρους» αντιστοίχως, είναι… «μαύροι» !!!
Εκείνο το βράδυ απευθύνθηκα στους 2 κοιμισμένους «μαύρους» «φρουρούς» που βρίσκονταν στην πύλη εισόδου του σπιτιού-φρουρίου όπου διέμενα.
Προσήλθα στις 23.15 μ.μ. στο φυλάκιο σφαδάζοντας από τους πόνους! Ο ένας κοιμόταν σε κρεβάτι και ο άλλος στην πολυθρόνα. Δεν μπορούσαν να ανοίξουν τα μάτια τους από τη νύστα. Τους είχα «χαλάσει» – διακόψει τον ύπνο. Τους παρακάλεσα να μου δώσουν πληροφορίες για το που μπορώ να βρω εφημερεύων νοσοκομείο, πως μπορώ να καλέσω ένα Uber (το τηλέφωνο μου δεν είχε την τεχνολογία που απαιτούσε η Uber για να επικοινωνήσω) ή κάποιο ταξί…
Οι κοιμισμένοι και τώρα όρθιοι κοιμισμένοι «φρουροί», δεν μου απαντούσαν… (;)
Αντιλήφθηκα αμέσως περί τίνος πρόκειται και τους ζήτησα να ανοίξουν την πύλη!
Βγήκα στον δρόμο και κατευθύνθηκα στο πλησιέστερο βενζινάδικο (βρισκόταν 700 μέτρα από την οικία όπου διέμενα, 300 μέτρα από την είσοδό του Ελληνικού σχολείου SAHETI) διότι γνώριζα πως ήταν ανοιχτά όλο το 24ωρο και υπήρχαν επίσης και τρία μαγαζιά εστίασης που διανυκτέρευαν στον ίδιο χώρο. Θεώρησα ότι θα έβρισκα πληροφόρηση ή κάποια… βοήθεια (ταξί ή Uber) σε εκείνο το μέρος…
⇒ Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ότι βρισκόμουν ελάχιστες ημέρες στην πόλη, ήμουν μόνος στο σπίτι και η πρότερη εμπειρία που είχα αποκομίσει κατά την τετράμηνη παραμονή μου στο Κέιπ Τάουν (σε συνδυασμό με τους ελάχιστους ανθρώπους που είχα γνωρίσει στο Γιοχάνεσμπουργκ) δεν μου έδιναν το δικαίωμα ή το απαιτούμενο θάρρος ούτως ώστε να τους ενοχλήσω μέσα στη νύχτα.
Έφτασα στο βενζινάδικο και οι δύο «μαύροι» υπάλληλοι είχαν παρόμοια συμπεριφορά με τους «φύλακες»… Δεν ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα!
Κάποια στιγμή (μετά από μερικά λεπτά), διπλώθηκα και γονάτισα κάτω από τον πόνο. Πολλά μαχαίρια με κάρφωναν διαρκώς!
«Θορυβήθηκαν» και φώναξαν και τους άλλους από τα εστιατόρια για να δουν… το «θέαμα»…
Ήταν 5 «μαύρες» κοπέλες που εργάζονταν στην καφετέρια και στα άλλα μαγαζιά εστίασης. Μαζί τους βγήκε και ένας «λευκός» πιωμένος νεαρός (περίπου 30 ετών).
Λέω και σ’ αυτούς τι μου συμβαίνει και «προσφέρεται»… ο «λευκός» νεαρός (που περίμενε για να παραλάβει την παραγγελία του) να μου καλέσει ένα Uber για να με μεταφέρει στα κοντινά επείγοντα του Netcare Linksfield Hospital.
Για μια διαδρομή 45 ZAR (Ραντ Νοτίου Αφρικής), μου πήρε 200 !!! (o «λευκός» νεαρός)
Μισή ώρα αργότερα, ήλθε –επιτέλους– το Uber που με μετέφερε στο ιδιωτικό Netcare Linksfield Hospital…
Κατεβαίνοντας από το Uber περπατώ και βλέπω πίσω από μια τζαμαρία τρεις «μαύρες» κοπέλες να κάθονται…
Σφαδάζοντας και διπλωμένος από τους πόνους τις κοιτώ και τους κάνω νεύμα. Και πάλι… ήταν σαν να μην υπήρχα!
Στρέφω το κεφάλι μου αριστερά και βλέπω ένα φαρμακείο. Κατευθύνομαι προς τα εκεί και ρωτάω την φαρμακοποιό: « Που είναι τα επείγοντα; »
Μου δείχνει τα τρία «διακοσμητικά φυτά» και επιστρέφω…
Μπαίνω μέσα, τους λέω τι μου συμβαίνει και μια εξ αυτών (η νοσοκόμα) με στέλνει στο ταμείο…
Την ρωτώ: « Είναι εδώ τα επείγοντα; »
Απαντά ψυχρά: « Ναι! Πήγαινε στο ταμείο να πληρώσεις! » Τότε, της ζητώ να μου πει που και ποιος είναι ο ιατρός που εφημερεύει…
Φεύγει… και σε 7‘ λεπτά (έβλεπα το ρολόι) επιστρέφει με μια «μαύρη» κυρία που μου συστήθηκε ως ιατρός εφημερίας. Την χαιρετώ και της αναφέρω επακριβώς τι μου συμβαίνει.
Δεν δίνει καμία απολύτως σημασία και μου λέει και αυτή να πάω στο ταμείο…
«Παίρνω φωτιά»… και είναι τόση η ένταση που «δεν νοιώθω» πλέον τον πόνο και της λέω επί λέξη:
« Είσαι εσύ ιατρός; Ποιο χαρτί το γράφει αυτό; Δείξ’ το μου, να το σκίσω!
Έρχεται στα επείγοντα ασθενής και εσύ δεν τον περιθάλπεις; Αντιθέτως, του λες να πάει στο ταμείο; Ποιο Πανεπιστήμιο σου έδωσε το δίπλωμα; »
Και μου απαντά: « Δεν έχεις αίμα, ούτε ανοιχτή πληγή. Δεν χρειάζεσαι περίθαλψη! »
Ε Κ Ρ Η Ξ Η !!!
« Ανόητη γυναίκα, όταν δεν βλέπεις την πληγή, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος… » της απαντώ και συνεχίζω αγανακτισμένος:
« Ό,τι υποτίθεται σπούδασες και δυστυχώς δεν έμαθες, τα δίδαξαν ο Ιπποκράτης, ο Ασκληπιός, ο Πυθαγόρας και πολλοί άλλοι ομοεθνείς μου που εσύ αγνοείς!
Έδωσες εσύ τον όρκο του Ιπποκράτη; Α Π Ο Κ Λ Ε Ι Ε Τ Α Ι !!! »
Σκύβει το κεφάλι και σωπαίνει…
Η νοσοκόμα με κοιτάζει με μίσος κατάματα! Τα μάτια της «πετούν φλόγες» και μου λέει: « Αν πονάς… πήγαινε στο φαρμακείο να πάρεις παυσίπονα! »
Τις αγνοώ και κατευθύνομαι απευθυνόμενος προς την γραμματέα-ταμία: « Σας παρακαλώ μπορείτε να μου καλέσετε ένα Uber και τι σας χρωστάω; »
« Βεβαίως! », μου απαντά. « Δεν χρωστάτε τίποτα! Θα πληρώσετε μόνον τον οδηγό για την χρήση του Uber. »
Την ευχαρίστησα και 20 λεπτά αργότερα, ήλθε το Uber και έφυγα (ήταν 02:50 π.μ.)…
Μέσα στο Uber είχα ακόμα υπερένταση και ήταν τόσο μεγάλη, που υπερτερούσε του πόνου! Του πόνου, που έμοιαζε σαν να τον είχα συνηθίσει…
Ζητώ από τον οδηγό να με οδηγήσει σε κάποιο άλλο κοντινό νοσοκομείο… διότι όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο ο πόνος επέστρεφε δριμύτερος!
Με οδήγησε στο απαράδεκτο και τραγικό όπως αποδείχτηκε… Edenval…
Μπαίνοντας στα επείγοντα ο «μαύρος» νοσοκόμος (άριστος γνώστης, εξαιρετικός στην εργασία του) με έστειλε στην γραμματεία για να δώσω τα στοιχεία μου (πολύ προσποιητή τυπικότητα σχεδόν παντού στην Νότιο Αφρική –αλλά όπου και όποτε θέλουν… την ξεχνούν ή την προσπερνούν)…
Στην γραμματεία ήταν ένας αμόρφωτος και παντελώς ακατάλληλος «μαύρος» υπάλληλος ο οποίος έκανε 25 (!!!) λεπτά για να γράψει το όνομά μου στον υπολογιστή και να μου δώσει μία κάρτα επάνω στην οποία έγραψα εγώ με στυλό τα στοιχεία μου. Το επώνυμό μου (παρ’ όλο που του είχα δώσει το διαβατήριό μου) το έγραψε άλλα αντί άλλων στην απόδειξη πληρωμής που μου έδωσε.
Στις 03:55 π.μ. μου χορήγησαν μία παυσίπονη ένεση Voltaren –δεν βοήθησε καθόλου– και με κράτησαν για τις επόμενες 2 ώρες καθισμένο σε μία καρέκλα.
Η κατάστασή μου έδειχνε ότι πέρασα έναν πολύ επώδυνο κολικό και στις 06:00 π.μ. ζήτησα να φύγω.
Πήγα στην γραμματεία και ζήτησα ένα ταξί ή ένα Uber. Mία «μαύρη» κοπέλα, που μόλις είχε αναλάβει βάρδια, τηλεφώνησε σε κάποιον… (σίγουρα συνεργάζονταν και έπαιρνε και τα ποσοστά της)
Ο οδηγός ήλθε μετά από 30 λεπτά και για μια διαδρομή αξίας 60 ZAR (Ραντ Νοτίου Αφρικής) μου πήρε 150 !!!
Μετά την επιστροφή μου στο σπίτι στις 07:10 π.μ. (5 Μαρτίου 2017) προσπάθησα να ηρεμήσω…
Κατάφερα να κοιμηθώ στις 09:20 π.μ.
«Γροθιά στο μαχαίρι»...
5 Μαρτίου 2017: (3η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό, πειραματίζομαι και συνεχίζω συνειδητά και αποφασιστικά για να δω τι θα αντιμετωπίσω…)*
Ξύπνησα στις 13:40 μ.μ.
Όζον, χυμό μήλο και στις 17:00 μ.μ. 2 φέτες ψωμί ολικής άλεσης με αβοκάντο, ένα καρότο, ελάχιστο ελαιόλαδο και μισό λεμόνι.
Άμεση αντίδραση της χοληδόχου!
Κλονίστηκα… αλλά έκανα υπομονή μέχρι τις 02:00 π.μ. (6 Μαρτίου 2017) που η χοληδόχος κύστη ηρέμησε.
Ο πόνος πήγε στο κέντρο της κοιλιάς και σε μια ώρα πέρασε.
Τα ούρα σκούρυναν σιγά-σιγά και τα πρωινά ήταν σαν κονιάκ…
* Ο Andreas Moritz αναφέρει στο βιβλίο του ότι ποτέ δεν πρέπει να κάνουμε καθαρισμούς –με την μέθοδό του– όταν υπάρχουν αυξημένα ηπατικά ένζυμα, όταν υπάρχει οξύ περιστατικό, όταν είμαστε άρρωστοι (το ίδιο αναφέρουν και όλοι οι ιατρικοί και εναλλακτικοί «κύκλοι»).
6 Μαρτίου 2017: (4η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό)
Όζον. Τα ούρα άρχισαν να καθαρίζουν. Αργότερα… ένα λίτρο χυμό μήλου και όζον. Τα ούρα είναι πιο καθαρά.
Στις 18:00 μ.μ. έφαγα 2 μικρά μήλα. Τα ούρα σχεδόν νερό. Όλα καλά.
Στις 20:00 μ.μ. ήπια γαϊδουράγκαθο. Τα ούρα σχεδόν νερό. «Υποχώρησαν» οι άφτρες από το στόμα.
Όζον στις 21:00 μ.μ. και ενόχληση στο κέντρο της κοιλιάς προς το στέρνο. Η χολή δεν ενόχλησε. Τα ούρα το πρωί «μισό» κονιάκ. Πιο καθαρά από εχτές.
7 Μαρτίου 2017: (5η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό)
Μόνιμη δυσφορία. Όλη την ημέρα μόνον χυμό μήλου και νερό.
8 Μαρτίου 2017: (6η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό)
Στις 11:00 π.μ. είμαι καλύτερα. Τα ούρα καθαρά. Χυμό μήλου και νερό.
Στις 18:00 μ.μ. έφαγα 4 x 120 γραμμάρια ζελέ μήλο. Όλα «φαίνονται» καλά…
9 Μαρτίου 2017: (7η ημέρα προεργασίας για καθαρισμό)
Όλη την ημέρα χυμό μήλου και νερό.
Στις 23:00 μ.μ. περίπου αρχίζουν πολλές και συνεχής διάρροιες. Δεν απέβαλα χολολίθους ως τις 23:59 μ.μ. Είμαι «χώμα»…
10 Μαρτίου 2017: (1η ημέρα μετά τον καθαρισμό)
Απέβαλα το πρωί 8 «καρούμπαλα» σαν κουκούτσια ροδάκινου (σαπωνοποιημένο ελαιόλαδο) στον αφρό της τουαλέτας (τα έλιωσα με το χέρι μου για να σιγουρευτώ).
Στις 10:00 π.μ. χυμό μήλου, στις 12:20 μ.μ. ρύζι, στις 14:00 μ.μ. έναν καφέ.
Στις 14:20 μ.μ. διάρροια με 6 «καρούμπαλα» (σαπωνοποιημένο ελαιόλαδο, πιο σκουρόχρωμα) και σχεδόν ταυτόχρονα, μικρή ενόχληση στο κέντρο της κοιλιάς προς το στέρνο.
Μετά τον καφέ η χολή μούδιασε και πονάει (δεν τον ήπια όλο, 2/3 περίπου).
Στις 19:00 μ.μ. έφαγα λίγα νερόβραστα μακαρόνια και ο πόνος επανήλθε δριμύτερος! Ελάχιστο νερό και τα ούρα έγιναν σαν κονιάκ.
Ήπια αντιβίωση, αφού την έλιωσα στο νερό και η χολή άρχισε να ηρεμεί.
11 Μαρτίου 2017: (2η ημέρα μετά τον καθαρισμό)
Στις 04:00 π.μ. ήπια την δεύτερη αντιβίωση και δεν είχα πόνο. Τα ούρα ήταν σχεδόν σαν κονιάκ και τα μάτια κατακίτρινα! (ίκτερος)
Το πρωί ήπια χυμό μήλου και μετά μόνον νερό. Απίστευτη πείνα και αδυναμία. Τα ούρα μισοκαθάρισαν.
Έφαγα 2 x 120 γραμμάρια ζελέ μήλο γύρω στις 14:00 μ.μ. και ήπια ένα smoothies (;) με cranberries για να πάρω αντιβίωση. Νερό.
Στις 19:00 μ.μ. έφαγα νερόβραστα μακαρόνια που μου προκάλεσαν έντονο-οξύ πόνο.
Μετά τις 21:00 μ.μ. αντιβίωση και επακολούθησε μία πολύ δύσκολη νύχτα…
12 Μαρτίου 2017: (3η ημέρα μετά τον καθαρισμό)
Όταν ξύπνησα ήμουν σαν το ψάρι έξω από το νερό και με έλουζε –στην κυριολεξία– κρύος ιδρώτας!
Έτρεμα και απίστευτα ρίγη διαπερνούσαν όλο μου το κορμί! Τα συμπτώματα ήταν ακριβώς ίδια με την μεγάλη κρίση του Νοεμβρίου 2015 στην Ερεσό!
Η κοιλιά μου έκανε συνεχείς συσπάσεις και η χοληδόχος κύστη παρά τις εξάρσεις που είχε, δεν είχε πρηστεί –λόγω αντιβίωσης– και φυσικά διότι δεν είχα φάει τίποτε.
Έτσι ξεπέρασα την κρίση! Με πίστη και υπομονή!
Σίγουρα μεγάλο ρόλο έπαιξε η ψυχραιμία, η εμπειρία, η γνώση και η απίστευτα συνειδητή ηρεμία που είχα –αν και ήμουν απολύτως μόνος…
Προς το μεσημέρι έφαγα 1 x 120 γραμμάρια ζελέ μήλο για να πάρω αντιβίωση.
Ο πόνος ελαχιστοποιείται και τα πρωινά σαν κονιάκ ούρα, καθάρισαν λίγο. Δεν ξανά πήγα στην τουαλέτα μετά τον καθαρισμό και κατάλαβα ότι ήλθε η ώρα για διασωλήνωση.
Η παγκρεατίτιδα ήταν πια γεγονός!
Στις 22:00 μ.μ. πήγα αναγκαστικά στα επείγοντα του Edenval General Hospital (Gauteng).
Για κακή μου τύχη ο εφημερεύων «μαύρος» ιατρός ήταν υπέρμετρα εγωιστής και μόλις του εξήγησα επακριβώς τι μου συμβαίνει, μου ανταπάντησε ότι δεν είμαι ιατρός και ότι αυτός ξέρει πολύ καλύτερα από εμένα την δουλειά του…
Τα επείγοντα ήταν σχεδόν άδεια (2 άτομα μόνον μπήκαν σε χρονικό διάστημα 2 ωρών) και δεν του ξανά είπα κάτι άλλο. Οι πόνοι άρχισαν να γίνονται αφόρητοι!
Γύρω στις 11:45 μ.μ. ένοιωθα να με μαχαιρώνουν στο στήθος και στην πλάτη με πολλά μαχαίρια!
Άρχισα να βογκάω από τον πόνο δυνατά!
Τότε ο ιατρός ήλθε, μου πήρε αίμα και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με άλλο νοσοκομείο… Επέστρεψε άμεσα και λόγω του ότι δεν είχαν Τramal στο νοσοκομείο, μου έκανε μια Voltaren… Ήταν σαν να μην την έκανε!
Συνέχισα να βογκάω… για άλλα 45 λεπτά και μέχρι την στιγμή που ξανά μπήκε μέσα ο ιατρός με τα αποτελέσματά των αιματολογικών εξετάσεων φανερά ανήσυχος…
Ζήτησε από μια νοσοκόμα να μείνει στο τηλέφωνο μέχρι να της απαντήσουν από άλλο νοσοκομείο ούτως ώστε να μεταφερθώ άμεσα!
Κατόπιν, με πλησίασε και μου ζήτησε συγγνώμη: « Sorry Nicolas, sorry! »
Το μαρτύριο και τα βογκητά μου συνεχίστηκαν μέχρι τις 04:00 π.μ. που άλλαξε (;) η βάρδια και ο επόμενος «μαύρος» ιατρός (μόλις ενημερώθηκε για την περίπτωση), μου έκανε μια ένεση μορφίνης (η δόση ήταν πολύ… πολύ μεγάλη)…
Ένοιωσα απίστευτη δυσφορία μετά την ένεση. Ευτυχώς δεν είχα άλλες παρενέργειες!
Ήμουν «κομμάτια» και 20 λεπτά αργότερα… αποκοιμήθηκα…
Το «αγγελούδι»...
13 Μαρτίου 2017: (4η ημέρα μετά τον καθαρισμό)
Ξύπνησα στις 06:45 π.μ.
Η νοσοκόμα μου έδεσε –στην κυριολεξία– μια ακόμα μεγάλη ένεση μορφίνης στον ορό (για «αναμνηστικό» ή «δώρο»;) και μου είπε ότι θα έλθει να με παραλάβει ασθενοφόρο για να με μεταφέρει στο νοσοκομείο Charlotte Maxeke, Johannesberg Akademiese Hospitaal.
Ο ορός είχε τελειώσει και δεν μου χορήγησαν ξανά μέχρι το βράδυ που πήγα στο άλλο νοσοκομείο…
Tο ασθενοφόρο με πήρε στις 15:05 μ.μ. (υπενθυμίζω ότι δεν είχε καθόλου κίνηση όλο το βράδυ στα επείγοντα του Edenvale)…
Μέχρι να μεταφερθώ… και από τις 07:00 π.μ. έως τις 15:05 μ.μ. με έβγαλαν στην είσοδό του νοσοκομείου (είναι 10 μέτρα δίπλα από την πόρτα των επειγόντων) με το φορείο. Βρισκόμουν μέσα στο κρύο και ανάμεσα στον (πάρα πολύ) κόσμο που συνέρρεε το πρωί για να εξεταστεί…
Μόνον η νοσοκόμα υπηρεσίας ήλθε 2 φορές για να με ενημερώσει ότι τηλεφωνεί και προσπαθεί (για ασθενοφόρο)…
Στις 08:30 π.μ. διψούσα πάρα πολύ και παρ’ όλο που δεν έπρεπε (λόγω παγκρεατίτιδας), σηκώθηκα από το φορείο και πήγα να πιώ νερό –ο ορός είχε τελειώσει και δεδομένων των συνθηκών θα αφυδατωνόμουν επικίνδυνα μέχρι να μεταφερθώ…
Στις 09:20 π.μ. θέλησα να πάω στην τουαλέτα. Τα ούρα μου είχαν γίνει σκούρα κόκκινα! (πρώτη φορά είχαν αυτό το χρώμα)
Επιστρέφοντας, κατευθύνθηκα προς τα επείγοντα να ρωτήσω για το ασθενοφόρο…
Ακριβώς στην αριστερή πλευρά της εισόδου στεκόταν εμφανώς ανήσυχη και «χαμένη» στον κόσμο της… μία νεαρή, όμορφη και καλοντυμένη «μαύρη» κοπέλα.
Μπροστά στον γκισέ-γραφείο δεν υπήρχε κανένας. Έστρεψα το κεφάλι μου δεξιά στον θάλαμο και… « Π Α Γ Ω Σ Α » !!!
Τέσσερα μέτρα μπροστά από τα μάτια μου ένας εξηντάχρονος «λευκός» ιατρός αγωνιζόταν άνισα και προσπαθούσε μεθοδικά να επαναφέρει και να κρατήσει στη ζωή ένα αγγελούδι λίγων μόλις εβδομάδων…
Δυστυχώς, δεν τα κατάφερε.–
Συνόδευσε με την άλαλη και σαστισμένη κοπέλα το άψυχο κορμάκι του έξω από τα επείγοντα (εκπνέοντας παρατεταμένα και φανερά στεναχωρημένος) και επέστρεψε λίγα λεπτά αργότερα, για να συνεχίσει τον αγώνα του στα τραγικά και απαράδεκτα επείγοντα του Edenval…
Τελικά δεν ρώτησα. Επέστρεψα στο φορείο και… περίμενα…